Tragedija jednog apsurda: kako i zašto su nastali Protokoli Sionskih Mudraca?

Tragedija jednog apsurda: kako i zašto su nastali Protokoli Sionskih Mudraca?

Senior istraživač Novog trećeg puta (mijatkostic@novitreciput.org)

U prethodnim tekstovima je obrađivana evolucija antisemitske teorije o svetskoj zaveri, od momenta kada se prvi put pojavila u Memoarima Avgustina Baurela, do prvog objavljivanja Protokola Sionskih Mudraca u Kišinjevu u Carskoj Rusiji, 1903. godine.

Od velike važnosti je činjenica da je čitava teorija, u njenim različitim oblicima, proizvod političke i propagandne intrige čiji krajnji cilj nema direktne veze sa samim jevrejskim narodom. On je iskorišćen kao žrtveno jagnje u sukobu između reakcionarnih, monarhističkih i revolucionarno-liberalnih struja, pre svega u Francuskoj, a potom i u Nemačkoj i Rusiji.

Tragedija jednog apsurda: kako i zašto su nastali Protokoli Sionskih Mudraca?
Tragedija jednog apsurda: kako i zašto su nastali Protokoli Sionskih Mudraca?

Lažne optužbe, falsifikati i antisemitski spinovi su služili kao kontrarevolucionarno sredstvo da se diskredituje revolucija u Francuskoj, ali i kao preventivna metoda da se spreči izbijanje revolucija u drugim monarhijama. Zbog svoje bliskosti sa progresivnim i modernističkim idejama, kao i posedovanja velikog bogatstva, arhetip “Jevrejskog bankara”, koji potkupljuje i kontroliše liberalnu globalnu elitu, postao je idealtipski neprijatelj Crkve i Monarhije u ovim teorijama.

Međutim, istina o nastanku ozloglašenog falsifikata koji je direktno legitimisao antisemitska nasilja i Holokaust, mnogo je apsurdnija i banalnija, što čini čitavu stvar tragičnijom i monstruoznijom. Bez obzira na to što su mnogi antisemitski pokreti, od Crnih Centurija do Nacista, ozbiljno verovali u teoriju zavere, ona je, ipak, bila zasnovana na lažnom dokumentu koji je služio u svrhe trenutnih političkih obračunavanja.

Ko je Pjotr Ivanovič Račkovski?

Pjotr Ivanovič Račkovski je otpočeo svoju karijeru kao niži državni službenik. Kada je 1879. godine uhapšen od strane tajne policije zbog navodne umešanosti u pokušaj atentata na generala Dretnela, suočava se sa izborom: ili će biti proteran u Sibir ili će početi da radi za tajnu službu. Iako nije zaista bio umešan (osim što je bio prijatelj čoveka koji je trebalo da sakrije atentatora u svojoj kući), Račkovski pravi jedini logičan izbor i vremenom napreduje do visoke pozicije u Carskoj službi Ohrani.[1]

Već u toku 1881. godine postaje aktivan u desničarskoj organizaciji Sveta Družina koja će biti preteča antisemitskih Crnih Centurija, što će se kasnije odraziti na njegovu bliskost antisemitskim idejama u izradi Protokola Sionskih Mudraca.[2]

Godine 1884. postaje šef svih operacija van Rusije i iz svog sedišta u Parizu prati rad svih revolucionarnih i terorističkih grupa u narednih 19 godina. Račkovski je pokazivao izuzetan talenat za intrige i zavere što pokazuje i činjenica da je stekao veliku slavu hapseći članove revolucionarne grupe Narodna Volja koja je pravila dinamite i bombe u Parizu kako bi ih koristila za revolucionarno delovanje u Rusiji. Tek deset godina kasnije se saznalo da su zaplenjene eksplozive napravili upravo njegovi ljudi.[3]

Njegova mreža agenata sastojala se od raznovrsnih pripadnika pariskog društva: od diplomata i vojnih oficira do različitih okultista i mistika. U isto vreme je stekao ogromno bogatstvo zahvaljujući špekulativnim aktivnostima na Pariskoj berzi. Svi ovi faktori učinili su ga značajno moćnim i uticajnim kako u Parizu, tako i u samoj Rusiji.

Prvo antisemitsko delovanje pokazuje 1887. godine kada u Moskvu šalje fabrikovano pismo izvesnog revolucionara Ivanova, u kome tvrdi da su revolucionarni teroristi pretežno Jevreji, a 1890. godine šalje još jedno pismo pod nazivom “Ispovesti starog revolucionara” u kome se ti isti Jevreji optužuju da su britanski agenti. Dve godine kasnije, pojavljuje se tekst u kom je kao autor lažno potpisan Plehanov koji tvrdi da je ispovest bila njegova, a da su je predstavnici Narodne Volje objavili bez njegove dozvole. Sve ove tekstove pisao je Račkovski lično.[4]

Norman Kon smatra da je Račkovski najviše inspirisao naciste u nastojanjima da sve progresivne grupacije, od umerenih liberala do radikalnih komunista, predstavi kao jevrejske marionete.[5] Objavljujući antisemitske pamflete i tekstove pod različitim pesudonimima, Račkovski pokušava da organizuje prvu francusko-rusku antisemitsku ligu.

Godine 1902. objavljuje lažni poziv Francuzima da se priključe nepostojećoj “Ruskoj patriotskoj ligi” sa sedištem u Harkovu, u kome čak u njihovo ime optužuje samog sebe zbog toga što ne veruje u njihovo postojanje. Njegovo suludo delovanje je prevarilo i ruskog ministra spoljnih poslova da poveruje da je proglas stvaran i da “Ruska patriotska liga” zaista postoji, a kada je čitava priča razotkrivena, Račkovski je već bio povučen iz Pariza po nalogu Cara.[6]

Međutim, Račkovski je pre samog odlaska sa ove pozicije uspeo da načini svoje najznačajnije delo koje će dovesti do katastrofalnih posledica po čovečanstvo u naredna dva veka.

Veliko u malom - Antihrist kao neposredna politička opasnost
Veliko u malom – Antihrist kao neposredna politička opasnost

Otpor modernizaciji i industrijalizaciji Rusije

Njegov politički zaštitnik bio je ruski ministar finansija Sergej Vite koji je 1892. godine stupio na dužnost sa namerom da modernizuje i industrijalizuje Rusko Carstvo.

Iako se proizvodnja uglja i čelika udvostručila, što je dovelo do gradnji velikih železnica, njegovi protivnici koji su stekli novac kroz poljoprivredu, kritikovali su ga da uništava duh zemlje. Među njima je bio i politički novinar jevrejskog porekla, Eli de Sion, u Rusiji poznat kao Ilja Sion.

Nesumnjivo je da je delove Protokola Sionskih Mudraca pisao Račkovski lično, jer su oni sastavljeni od kritika njegovih političkih protivnika, samo pripisani Jevrejima. Prilikom pretresa de Sionove vile u Švajcarskoj, Račkovski zaplenjuje sve što bi kompromitovalo njegovog gazdu i pronalazi adaptaciju Žolijeve drame usmerene na kritiku ministra Vitea.[7]

Na osnovu analize dokumenata iz arhiva Orhane na Huver Institutu, Stenford Univerzitetu, kao i privatne arhive Račkovskog, Kon i Nikolajevski su zaključili najverovatniji sled događaja: De Sion je adaptirao Žolijevu dramu kako bi bila usmerena protiv Vitea, a na osnovu te adaptacije je Račkovski napisao Protokole.[8]

Kritika Viteovih protivnika se, u velikoj meri, poklapala sa teorijama kako iza industrijalizacije i modernizacije u Evropi stoje Jevreji koji hoće da unište njen hrišćanski duh. Račkovski je iskoristio ove sličnosti i okrenuo ih protiv kritičara.

Na taj način bi diskreditovao De Siona i kritike modernizacije kao antisemitske, a u isto vreme mogao bi da je koristi kao propagandu protiv komunista i revolucionara. Sama sličnost de Sionovog imena sa “Sionskim mudracima” je upravo tip spletke u stilu Račkovskog.

Karika koja nedostaje u celoj priči odnosi se na to kako je tekst koji je falsifikovao Račkovski došao do Sergeja Nila, autora koji ga prvi objavljuje javno 1906. godine u Carskom Selu u Rusiji.

Protokoli Sionskih Mudraca
Protokoli Sionskih Mudraca

Iscelitelj Filipe Anselmo i carska porodica

Priča o Nilovom objavljivanju teksta se razvija na najbizarniji mogući način i nema nikakve veze sa Jevrejima i njihovom zaverom.

Kada su 1901. godine ruski Car Nikolaj II i Carica Aleksandra bili u poseti Parizu, crnogorske princeze Milica i Anastasija su im predstavile francuskog mistika i iscelitelja Filipea Anselma, tvrdeći da im on može pomoći da dobiju sina. Caricu je ovaj predlog oduševio, s obzirom da su već imali četiri ćerke i nijednog muškog naslednika, dok je Car u njemu video svetog čoveka koji bi mogao biti veza između njega i samog Boga. Filipe je pozvan u Carsko selo gde je postao vojni lekar i proglašen je za državnog savetnika sa rangom generala.[9]

Međutim, carska porodica, zajedno sa crnogorskim princezama i njihovim imućnim muževima je imala velikog rivala: caričine rođake, veliku kneginju Jelisavetu Fjodorovnu i bivšu caricu Mariju Fjodorovnu, suprugu preminulog cara Aleksandra III. Kako bi smanjile preveliki uticaj koji je Filipe imao na carsku porodicu, potražile su pomoć Pjotra Ivanoviča Račkovskog.[10]

Kako bi diskreditovao Filipa u očima cara, Račkovski je sastavio izveštaj u kome ga optužuje da je agent Jevreja i Slobodnih zidara, što je nakon ogromne polemike dovelo do toga da Car Nikolaj II ne dozvoli njegov stalni boravak u Rusiji. U isto vreme, to je razbesnelo Cara, što je dodatno uticalo na njegovu odluku da Račkovski bude povučen iz Pariza. Račkovski je penzionisan (ali bez penzije) i zabranjen mu je povratak u Francusku. Ali baš tada, Račkovski uvodi u priču drugog igrača: Sergeja Nila.[11]

Račkovski, Sergej Nil i jevrejska zavera

Nil je bio intelektualac, magistar pravnih nauka i posedovao je veliku zemlju u guberniji Orel, koju je prokockao i preselio se u Bijaric u Francuskoj. Iako je odgajan u pravoslavnoj porodici, Nil je bio ateista i anarhista, inspirisan Ničeom, sve dok nije upoznao mistika Ivana Kronštantskog koji mu je na neobjašnjiv način iscelio upalu grla. Od tog momenta postaje fanatični vernik i počinje i sam da se bavi misticizmom i okultizmom.[12]

Prema jednoj od teorija, Račkovski je stupio u kontakt sa Nilom preko jednog od svojih agenta: Julijane Glinke. Ona je bila ćerka ruskog diplomate i dama na dvoru carice Marije Fjodorovne, a u Parizu je bila bliska teozofskim i okultističkim krugovima. Takođe, bila je Nilova komšinica u guberniji Orel gde su oboje rođeni i proveli čitavo detinjstvo.[13]

Kon veruje da je upravo Račkovski preko Glinke poturio Nilu prvi nacrt Protokola koji je pod uticajem antisemitske propagande vezane za Drajfusovu aferu i izgradnju pariskog Metroa (koji je bio u vlasništvu jevrejskih bankara), zaista i poverovao u čitavu teoriju.

Godine 1901. Nil objavljuje prvo izdanje svoje knjige “Veliko u malom – Antihrist kao neposredna politička opasnost”, gde zagovara teoriju kako materijalistički zapadni svet predstavlja Antihrista, a kako je pravoslavlje jedina duhovna oaza.

Iste godine Račkovski ga šalje u Carsko selo kao Filipovog konkurenta, sa namerom da smanji njegov uticaj i zauzme poziciju carskog savetnika. Ideja je bila da dobije titulu sveštenika i oženi se caričinom dvorskom damom Jelenom Aleksandrovom Ozerovom, a potom vremenom stekne poverenje carice i cara.[14]

Kako bi istinski uverio cara Nikolaja da je Filip agent Jevreja i Slobodnih zidara, pored izveštaja koji je poslao, Račkovski je preko Sergeja Nila obelodanio prvi nacrt Protokola koji bi trebalo da predstavlja transkript razgovora jevrejskih zaverenika.

Ono što je doprinelo diskreditaciji Filipa jeste činjenica da je bio martinista. Martinisti su sledbenici okultiste Lui Klod de Sen-Martena iz 18. veka, čije je učenje spoj jevrejskog okultizma i hrišćanske teozofije, a čiji su rituali i unutrašnja struktura inspirisani slobodnim zidarstvom. Iako martinisti nemaju direktne veze sa Slobodnim zidarima ili Jevrejima, Račkovski je verovao da će ove sličnosti biti dovoljne za cara Nikolaja II da ga se odrekne.[15]

Nakon što mu je car odbio stalni boravak u Rusiji, Filip se vratio u Francusku i tamo je bio progonjen od strane francuske policije, u kojoj je Račkovski još uvek imao uticaj i veze. Bio je pod prismotrom, praćen, pisma su mu bila otvarana, kompromitovan je u novinama, sve do njegove smrti 1905. godine. Samo nedelju dana nakon njegove smrti, Račkovski se vraća u službu i postaje Zamenik direktora policije.[16]

U Nilovoj knjizi se ponavljaju isti motivi iz Rabinovog govora: jevrejski zaverenici, uništiti Crkvu i Monarhije, bankarski globalizam i uništavanje hrišćanske civilizacije.Click To Tweet

Epilog

Iako nije stekao poverenje samog dvora, Sergej Nil je oženio Jelenu Ozerovu i uz njenu pomoć publikovao drugo izdanje svoje knjige sa dopunjenim poglavljem u kome se nalazi prvi tekst Protokola Sionskih Mudraca. Drugo izdanje je štampao Crveni Krst u Carskom selu 1906. godine, a Jelena Ozerova je iskoristila svoje lične veze u Moskovskom komitetu za cenzuru, kako bi knjiga bila objavljena bez cenzure.

Sergej Nil je zaista verovao da postoji jevrejska zavera i da Antihrist dolazi. U Nilovoj knjizi se ponavljaju isti motivi iz Rabinovog govora: jevrejski zaverenici govore kako će zavladati svetom, uništiti Crkvu i Monarhije, kako bi doveli Kralja Izraela na vlast. Oni nameravaju da unište moral među ne-jevrejskim svetom, preuzmu sve medije i kulturu radi manipulacije, konfiskuju imovinu ne-Jevreja, porobe svet ekonomskim putem bankarskog globalizma i unište hrišćansku civilizaciju.[17]

Možda nije uspeo da zadobije poverenje cara, ali njegova knjiga je doprinela antisemitskom nasilju u Rusiji i širenju teorije o jevrejskoj zaveri na globalnom nivou. Pred samu revoluciju, knjiga je štampana u više izdanja, a do momenta njegove smrti u Sovjetskom zatvoru 1929. knjiga je prodata u preko milion kopija. Tada je već čitava Evropa verovala da Jevreji stoje iza Oktobarske revolucije.

Reference:

[1] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 80

[2] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 80

[3] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 86

[4] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 86

[5] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 88

[6] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 88

[7] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 116

[8] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 117

[9] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 91

[10] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 91

[11] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 91-93

[12] Michael Hagemeister. “Vladimir Solov’ev and Sergej Nilus: Apocalypticism and Judeophobia” in Reconciler and Polemicist (eds.) Wil van den Bercken, Manon de Courten, Evert van der Zweerde, and Vladimir Solov’ev (Leuven: Peeters, 2000), 287–296

[13] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 113

[14] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 94

[15] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 108

[16] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 92

[17] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 113

    Prijavite se i ubuduće ćemo Vam slati sve novosti vezane za našu organizaciju na Vašu mejl adresu!