Protokoli Sionskih Mudraca – izvorne ideje zavere

Protokoli Sionskih Mudraca – izvorne ideje zavere

Senior istraživač Novog trećeg puta (mijatkostic@novitreciput.org)

Antisemitska propaganda koja je inspirisala stvaranje Protokola

Kako je to Danilo Kiš napomenuo, govoreći o Holokaustu u svojoj polu-plagiranoj istoriografskoj priči “Knjiga kraljeva i budala”, zločin koji se dogodio u Nacističkoj Nemačkoj u prvoj polovini 20. veka, nagovešten je još u poslednjim decenijama prethodnog.[1] Najčuveniji istorijski falsifikat poznatiji kao Protokoli Sionskih Mudraca smatra se najzaslužnijim za širenje antisemitske propagande na globalnom nivou, što je ne samo inspirisalo idejne tvorce Holokausta, već i osiguralo da antisemitske ideje prežive i pad nacizma.

Nakon Simoninijevog pisma, pojavljuje se mnoštvo fabrikovanih dokumenata koji “razotkrivaju” navodnu organizovanu zaveru Jevreja da zavladaju svetom. Uspeh ovakve monstruozne propagande je najvidljiviji u političkom uspehu Hitlerove ideologije skoro čitav vek kasnije. Francuski pisac Guženo de Muso bio je najuticajniji u širenju ideje da Jevreji stoje iza revolucije, a prvo nemačko izdanje njegove knjige “Jevreji, Judaizam i Judaizacija Hrišćanskih Naroda” objavio je 1921. godine, niko drugo nego Alfred Rozenberg, otac rasističke teorije. Fenomenologija ove zavere je pored istoričara zaintrigirala i umove umetnika kao što je, već pomenuti, Danilo Kiš ili Umberto Eko koji je čitav svoj roman “Praško groblje” posvetio genezi nastanka ovog dokumenta.

Protokoli Sionskih Mudraca - izvorne ideje zavere
Protokoli Sionskih Mudraca – izvorne ideje zavere

Osoba koja je postavila rane temelje za nastanak Protokola je Herman Gedše, agent provokator Pruske tajne policije, koji je pod pseudonimom Ser Džon Retklif pisao istorijske romane u kojima pretežno kritikuje Britanski imperijalizam. 1868. godine je objavio roman Bijaric koji je zapravo bio plagijat popularne francuske satire Morisa Žolija “Dijalog u paklu između Monteskjea i Makijavelija”. U pomenutoj satiri pokojnici predstavljaju dve zaraćene strane u tadašnjoj Francuskoj: Monteskje zagovara republiku i liberalizam, a Makijaveli govori u odbranu monarhije i despotizma. Ona predstavlja hermetizovanu kritiku carističkog režima Napoleona III, koja je u to vreme bila ilegalna i kažnjiva smrću.

Izvrćući ruglu Žolijevu satiru, Gedše dodaje poglavlje u kom opisuje kako se na Jevrejskom groblju u Pragu sastaju predstavnici 12 plemena Izraela i kuju plan o uspostavljanju svetske dominacije i dovođenja Kralja Izraela na mesto Kralja Sveta u narednih 100 godina. Pominje različite metode za uspostavljanje svetske kontrole: kontrola medija, potkupljivanje vladinih službenika, preotimanje tuđe imovne, pretvaranje zanatlija u industrijalce i mnoge druge. Taj deo Gedšeovog romana je postao poznat kao Rabinov govor i decenijama je citiran kao autentični dokaz postojanja svetske zavere.

Propaganda Ruskih agenata kao uvod u antisemitsko nasilje

U isto vreme otpočela je propaganda ruskih agenata koji su po uzoru na francuske propagandiste širili antisemitski sentiment u cilju odbrane Carskog režima od potencijalne revolucije. Ruski Jevrej iz Minska, Jakob Brafman, poklonio je ruskom caru Aleksandru II memorandum u kom objašnjava kako svi Jevreji treba da se konvertuju u pravoslavlje, a kao prepreku tome video je tajne jevrejske organizacije nalik onima koje je Gedše opisao. Govorio je o Jevrejima kao “beskorisnim podanicima”, što se kasnije moglo čuti i u govoru Aleksandrovog naslednika, Nikolaja II Romanova.[2] Brafmanove knjige “Jevrejska bratstva, lokalna i univerzalna” (1868) i “Knjiga Kahala” (1869) smatraju se pretečom antisemitske misli u Rusiji.[3]

Podjednako je značajan i bivši katolički sveštenik iz Poljske, Hipolit Lutostanski, koji se, takođe, konvertovao u pravoslavlje. Njegovi tekstovi o tome kako Jevreji koriste krv ubijenih hrišćana u svojim ritualima, inspirisali su pogrome nad jevrejskim stanovništvom u Rusiji decenijama kasnije.[4]

Jedan od najkontroverznijih autora ovakvih teorija jeste i čuveni evropski prevarant i egomanijak Frederik Milingen koji je bio poznat pod pseudonimom Osman-Beg. Iako se u stručnoj literaturi najčešće navodi kao Jevrej otpadnik, srpskog ili rumunskog porekla, veruje se da je rođen u 1836. godine u Carigradu kao sin engleskog doktora Juliusa Milingena koji je lečio Lorda Bajrona za vreme njegovog boravka u Grčkoj.[5] Odrasta u Rimu gde je zajedno sa majkom živeo u izgnanstvu i gde je kršten kao rimokatolik, a kasnije stupa u vojnu službu Otomanskog carstva kao vođa albanskih trupa u Kurdistanu i prelazi u Islam.[6][7][8]

Nakon vojne službe u Turskoj, odlazi u Njujork, a potom u Pariz koji ubrzo napušta da bi vršio pro-Helenističku propagandu u Rumuniji.[9] Nakon toga provodi neko vreme u Trstu i Veneciji, pišući o svom iskustvu iz rata u Kurdistanu, ali i o društvenim i političkim pitanjima u Otomanskom carstvu. Nakon objavljenog teksta o položaju žena u Turskoj, sklanja se u Rusiju gde dobija azil od Cara Aleksandra II.[10]

Ono čime je Milingen privukao pažnju ruskog cara jeste pamflet koji je napisao u Bazelu 1873. godine pod nazivom “Jevrejsko osvajanje sveta”[11]. U tom šablonskom pamfletu opisuje identične događaje kao Gedše, s tim što se prema njegovoj verziji 1840. godine u Krakovu okupio “Jevrejski parlament” na kom je Odabrani narod pozvan da proširi Judaizam “od Severnog do Južnog Pola”.[12]

Njegov antisemitski sentiment je pomešan sa anti-Engleskim stavovima, a Disraelijeva vlada za njega je oličenje englesko-jevrejskog i masonskog saveza.[13] Poput Brafmana i Lutostanskog, takođe prelazi u pravoslavlje i živi pod pseudonimom Vladimir Andrejević, prodavajući Rusima svoje znanje o turskoj vojsci u predstojećem rusko-turskom ratu.[14]

Nakon ubistva cara Aleksandra II 1881. godine, biva unajmljen od strane peterburške policije da istraži atentatore zaverenike i, nasuprot zvaničnoj istrazi, krivce i izvor zavere pronalazi u francuskom Alliance Israelite Universelle[15] za koji je smatrao da je izvor svog zla na svetu.[16]

On opisuje kako je, preko francuskog prijatelja uspeo da potkupi mladog Jevrejina zaposlenog u štabu AIU i tako dođe u posed različitih pisama koja stižu na njihovu adresu iz svih krajeva sveta.[17] U tim pismima tvrdi da je pronašao informacije o jevrejskim centrima i položajima jevrejskih agenta u revolucionarnim krugovima širom Rusije.[18] Nakon toga, provodi vreme u Italiji objavljujući tekstove u kojima predviđa dolazak velikog rata i pogroma nad Jevrejima.[19] Mnoge jevrejske organizacije i evropske novine su smatrale njegove članke nekom vrstom objavljivanja “krstaškog rata” protiv Jevreja.[20]

Najveću popularnost u Rusiji stiče 1886. godine kada objavljuje “Otkrovenja koja se tiču ubistva Aleksandra II” gde otvoreno optužuje Jevreje za ubistvo Cara i zagovara proto-nacističke ideje kao što su iseljenje svih Jevreja u Afriku (vrlo slično Hitlerovoj ideji proterivanja na Madagaskar) ili potpuno uništenje “jevrejske rase”.[21]

Pogrom u Kišinjevu (Shmul Benderskiy)
Pogrom u Kišinjevu (Shmul Benderskiy)

Pogromi u Kišinjevu i prvo objavljivanje Protokola

Milingenov boravak u Nici, gde je i umro 1901. godine, poslužio je kao inspiracija za teorije da su Protokoli ukradeni jevrejskim zaverenicima baš u Nici i potom objavljeni kako bi čitav svet saznao istinu o njihovoj zaveri.[22]

Samo dve godine nakon njegove smrti, 1903. godine u Kišinjevu u Besarabiji (današnja Moldavija) dolazi do velikog pogroma nad Jevrejima.[23]

Nakon što je ukrajinski dečak Mikhail Ribačenko pronađen mrtav u blizini Kišinjeva, a mlada devojka se ubila popivši otrov u jevrejskoj bolnici, lokalne novine su počele da optužuju jevrejsku zajednicu za ubijanje hrišćanske dece radi korišćenja njihove krvi u ritualne svrhe.

Novinar Pavel Aleksandrovič Kruševan još od 1897. godine objavljuje niz antisemitskih tekstova u časopisu Znamja, a nakon ovog incidenta otvoreno poziva na ubistva Jevreja.[24] Posle Uskršnje službe u Crkvi 6. aprila 1903. godine, rulja se okupila u gradu uzvikujući parole “Smrt Jevrejima!”. U naredna 3 dana ubijeno je 49 Jevreja, spaljeno preko 600 domova, spaljeno i opljačkano oko 700 radnji, dok su jevrejske žene bile masovno silovane.

Ovakav incident je izazvao pažnju šire svetske javnosti, a vođa Cionskog pokreta Teodor Hercl, tražio je od britanskog Kolonijalnog Sekretara, Džozefa Čembrlena, da se svi Jevreji nasele u Ugandu koja bi potom postala njihova stalna domovina.[25]

U vrhuncu antisemitskih tenzija, Kruševan objavljuje prvu verziju Protokola u časopisu Znamja, predstavljajući dokument kao autentični transkript sa jednog tajnog sastanka Jevreja u kome otkrivaju svoje namere da zavladaju svetom. Neidentifikovani izvor je, navodno, na prevaru uspeo da dođe do ovog dokumenta “negde u Francuskoj” i potom ga proširi dalje kako bi objavio svetu istinu.[26]

Najčuveniji istorijski falsifikat poznatiji kao Protokoli Sionskih Mudraca smatra se najzaslužnijim za širenje antisemitske propagande na globalnom nivou.Click To Tweet

U toku izbijanja Ruske revolucije 1905. godine, pogromi u Kišinjevu se ponavljaju, a Kruševan izdaje produženu verziju teksta u vidu knjige pod nazivom “Koreni svih naših problema” koja je objavljena od strane Peterburškog društva gluvonemih, a pod patronatom Carske garde.[27]

Pored izdavačkog i novinarskog delovanja, Kruševan postaje jedan od vođa ultra-nacionalističkog pokreta Crna stotka koji je sprovodio pogrome nad Jevrejima i Ukrajincima i ubijao poslanike Dume.[28] Osim toga, svojim ciljem su smatrali i fizičko eliminisanje liberala i komunista. Članovi pokreta bili su ruski nacionalisti i konzervativni pobornici Romanovih, a borili su se protiv ograničavanja carske apsolutističke moći.[29]

Pod lažnim imenom Butmi, članovi Crne stotke objavljuju drugo izdanje Protokola pod nazivom “Neprijatelji ljudske rase” u kom naglašavaju da se iza nemira u Rusiji krije jevrejska zavera da unište Monarhiju i Crkvu kao sledeći korak u težnji da zavladaju celim svetom.[30]

Iste godine, opskurni ruski mistik Sergej Nilus objavljuje svoju knjigu “Veliko u malom i Antihrist kao neposredna politička mogućnost. Zapisi pravoslavnog vernika” u kojoj se tekst Protokola pojavljuje kao dvanaesto poglavlje u knjizi. On zagovara teoriju da je zapad iskvaren materijalizmom, kao produkt jevrejskog uticaja i da kao takav predstavlja Antihrista, dok su Carski režim i pravoslavlje jedina brana duhovnosti. Njegova knjiga je štampana u više izdanja 1911. i 1912. godine, a posledica je bila masovna uverenost u postojanje i autentičnost jevrejske zavere.

Ko je istinski izvor ovog dokumenta? Šta je zaista stajalo iza ovog falsifikata?

U sledećem nastavku pročitajte kako su Protokoli Sionskih Mudraca nastali u kancelarijama ruskog obaveštajca Pjotra Račkovskog u Parizu za vreme Drajfusove afere i kako su uz pomoć različitih okultista, mistika i krugova bliskih carskoj porodici šireni po Rusiji i Francuskoj u cilju suzbijanja revolucionarnih ideja.

Reference:

[1] Danilo Kiš, Knjiga kraljeva i budala u “Enciklopedija mrtvih” (Arhipelag, Beograd, 2009), str. 111

[2] Leonidas Donskis. “Forms of Hatred: The Troubled Imagination in Modern Philosophy and Literature” (Brill, Leiden, 2003), 44

[3] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 60

[4] Leonidas Donskis. “Forms of Hatred: The Troubled Imagination in Modern Philosophy and Literature” (Brill, Leiden, 2003), 44

[5] Cesare G.D. Michelis, “Non-existent manuscript: a study of Protocols of Sages of Zion” (The Hebrew University of Jerusalem, 2004), 155

[6] James. J. Reid, “Crisis of the Ottoman Empire: Prelude to Collapse 1893–1878”, (Franz Steiner Verla, Stutgart, 2000) str. 135

[7] Leonidas Donskis. “Forms of Hatred: The Troubled Imagination in Modern Philosophy and Literature” (Brill, Leiden, 2003), 46

[8] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 66

[9] Cesare G.D. Michelis, “Non-existent manuscript: a study of Protocols of Sages of Zion” (The Hebrew University of Jerusalem, 2004), 155

[10] Cesare G.D. Michelis, “Non-existent manuscript: a study of Protocols of Sages of Zion” (The Hebrew University of Jerusalem, 2004), 155

[11] Cesare G.D. Michelis, “Non-existent manuscript: a study of Protocols of Sages of Zion” (The Hebrew University of Jerusalem, 2004), 155

[12] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 66

[13] Savremeni akademici poput Ćezara Mihelisa ne prezaju od toga da daju psihoanalitičke sudove, pa Milingenovu mržnju prema Englezima pripisuju lošim odnosima sa svojim ocem, Englezom, od koga je njegova majka pobegla iz Carigrada u Rim.

[14] Savremeni akademici poput Ćezara Mihelisa ne prezaju od toga da daju psihoanalitičke sudove, pa Milingenovu mržnju prema Englezima pripisuju lošim odnosima sa svojim ocem, Englezom, od koga je njegova majka pobegla iz Carigrada u Rim.

[15] Međunarodna Jevrejska organizacija koju je osnovao Adolf Kremje 1860. godine u Parizu. Pored borbe za zaštitu ljudskih prava Jevreja, jedna od glavnih misija ovog društva bila je da kroz francuski sistem obrazovanja emancipuje Jevreje na Bliskom Istoku.

[16] Cesare G.D. Michelis, “Non-existent manuscript: a study of Protocols of Sages of Zion” (The Hebrew University of Jerusalem, 2004), 155

[17] Cesare G.D. Michelis, “Non-existent manuscript: a study of Protocols of Sages of Zion” (The Hebrew University of Jerusalem, 2004), 155

[18] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 65-66

[19] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 65-66

[20] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 65-66

[21] Leonidas Donskis. “Forms of Hatred: The Troubled Imagination in Modern Philosophy and Literature” (Brill, Leiden, 2003), 44

[22] Leonidas Donskis. “Forms of Hatred: The Troubled Imagination in Modern Philosophy and Literature” (Brill, Leiden, 2003), 158

[23] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 72

[24] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 72

[25] https://www.jewishvirtuallibrary.org/the-uganda-proposal-1903

[26] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 72

[27] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 112

[28] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 112

[29] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 112

[30] Cohn, Norman. “A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion”, (London: Serif, 1996), 72

Prijavite se i ubuduće ćemo Vam slati sve novosti vezane za našu organizaciju na Vašu mejl adresu!

Komentar