Ovakav vid kulturnog rata i borbe za ljudske duše doživeo je svoj vrhunac u nacističkoj Nemačkoj, kada je propaganda o jevrejskoj teoriji poslužila kao opravdanje za Holokaust i Hitlerovu imperijalističku politiku. Običan, uplašeni Nemac je zaista doživljavao Hitlera kao branitelja Arijevske rase i njihove duhovne čistote od „zlog i pokvarenog materijalnog sveta kakav Jevreji žele da uspostave“. Odličan primer predstavljaju karikature sa Antimasonske izložbe u okupiranoj Jugoslaviji (1941-1944) u kojoj su i četnički vođa Draža Mihajlović i Titovi partizani prikazani kao marionete globalnog jevrejskog kapitalizma i masonerije, zajedno sa Amerikom, Sovjetskim Savezom i ostalim Saveznicima.

Savezničkom pobedom, nasuprot očekivanjima i naporima, antisemitizam nije nestao, samo je privremeno izmešten iz Evrope na Bliski Istok gde je, na protivljenje svih susednih zemalja, stvorena jevrejska država Izrael. Uz sve iluzije da će Jevreji konačno biti ostavljeni na miru ukoliko budu grupisani u jednoj državi, i to ni manje ni više nego u svojoj „Obećanoj zemlji“, osnivanje Izraela radikalizovalo je antisemitske sentimente među Palestincima i ostatkom arapskih država.

Kraj Hladnog rata i „Novi svetski poredak“

Dok su narodi Zapadne Evrope, zahvaljujući američkim naporima da ih što više odvoji od Varšavskog pakta, živeli u postmodernom raju i zlatnom dobu socijaldemokratije, na Istoku je buktao rat. Iako su levičari u Zapadnim zemljama, kao i zvanične komunističke vlade poput jugoslovenske ili sovjetske osuđivali „imperijalističku“ okupaciju Palestine od strane Izraela, nazivajući izraelsku državu fašističkom i militarističkom, teško se može reći da je takav vid negodovanja u srži antisemitski. Pitanje Izraelske okupacije Palestine je više bilo geopolitičko i teritorijalno pitanje, a iza kritikovanja Izraela, uglavnom je stajala kritika „američkog imperijalizma“ u kom je Izrael viđen samo kao sredstvo istog.

Sa druge strane, postojanje Izraela je pojačalo antisemitski sentiment na Zapadu, upirući prstom ponovo na cioniste, jevrejski bankarski lobi i velike porodice poput Rotšilda i Rokfelera. Mnogi su „američki imperijalizam“ doživljavali kao jevrejsku zaveru u kojoj je Amerika samo marioneta globalnog jevrejskog kapitala. Zanimljiva je još jedna fotografija sa našeg podneblja, koja od nedavno kruži internetom, na kojoj mladi Slobodan Milošević i Borka Vučić piju viski sa dva mladića koji su navodno Rokfeler i Rotšild, sugerišući da su svi potonji događaji, raspad Jugoslavije, propast komunizma i uspostavljanje „Novog svetskog poretka“, već unapred pripremljeni i osmišljeni.

Raspadom Sovjetskog Saveza i Jugoslavije i kreiranjem unipolarnog sveta, umesto Fukujaminog „kraja istorije“, otpočinje ponovna borba za uspostavljanje „Novog svetskog poretka“. Nakon terorističkog napada u samom srcu Amerike 11. septembra 2001. godine, otpočinje rat protiv terorizma, što su mnogi protivnici politike SAD doživljavali kao false flag, nalik Hitlerovom paljenju Rajhstaga, koji za nameru ima da legitimiše američko delovanje na Bliskom Istoku u cilju uspostavljanja svetske hegemonije.

Iako je tvorac termina „Novi svetski poredak“ američki predsednik Džordž Buš Mlađi, teoretičari zavera su iza spoljne politike SAD i pojačanog procesa globalizacije ponovo videli moćne jevrejske bankare. Najbolji primer čitavog narativa pruža propagandni crtani film (a možda i samo umetnička interpretacija istorije) pod nazivom I Pet Goat II koji sugeriše da je čitava stvar iscenirana od strane Jevreja kako bi, putem globalizacije, ostvarili svetsku hegemoniju. Zanimljiva je scena u kojoj je simbolički prikazano rađanje nove rase koja nastaje mešanjem belaca sa semitskim narodima, što će postati najbitniji element savremenih antisemitskih teorija zavere.

Nakon 11. septembra 2001. godine, u jeku najveće islamofobije na Zapadu i popularnosti teorija o sukobu civilizacija, neretko se javljalo mišljenje da je navodni sukob između hrišćanskog i muslimanskog sveta isceniran od strane Jevreja, metodom „zavadi, pa vladaj“. Tako, na primer, norveški umetnik i neonacistički ideolog Varg Vikernes tvrdi da su pravi neprijatelji hrišćana i muslimana Jevreji. On, takođe, krivi Jevreje i za samo postojanje semitskih religija kao što su hrišćanstvo i islam, tvrdeći da evropski narodi treba da se odupru semitskom kulturnom uticaju i vrate izvornim tradicionalnim paganskim religijama. Slični panevropski i neopaganski stavovi, zajedno sa hrišćanskim fundamentalistima i identitarcima, savršeno su artikulisani u savremenoj alternativnoj desnici koja je glavni akumulator i kreator savremenih teorija zavere.

„Velika zamena“

Amerika kao vodeća sila među zemljama koje su pobedile nacizam i kreirale novi svet baziran na uzajamnoj toleranciji i demokratiji kroz nadnacionalne institucije, poput UN, i mirovne projekte kao što je Evropska unija, nije ostala imuna na rasizam unutar svoje zemlje. Kulturni rat je doživeo svoj vrhunac u Americi tokom šezdesetih godina prošlog veka, a strukturalni rasizam nikada nije u potpunosti iskorenjen. Sa druge strane, Zapada Evropa je uživala zlatno doba popularnosti socijaldemokratskih i umereno konzervativnih partija koje su uspešno marginalizovale krajnju desnicu, delom zbog stigmatizacije nakon poraza fašističkih snaga, a delom zbog kulturnog i ekonomskog preporoda. Pored svega toga, zajednički neprijatelj bili su komunizam i Sovjetski Savez, pa su čak i fašistički režimi poput Frankovog i Salazarovog tolerisani radi sprečavanja komunističke revolucije kao njihove alternative.

Međutim, već tada i u Evropi nastaje danas najpopularnija teorija o „Velikoj zameni“, prema kojoj postoji plan da se bela rasa uništi prisilnim mešanjem Evropljana sa semitskim narodima iz Afrike i sa Bliskog Istoka. Prema zagovornicima ove teorije, iza čitavog plana stoje, naravno, Jevreji. Teorija je nastala prvo kao umetnička fikcija, a potom kao otvorena suverenistička i desničarska propaganda protiv Evropske unije, koja je predstavljena kao neprijatelj evropskih naroda i navodni instrument globalističke elite koja teži da ih porobi.

Teorija o „Velikoj zameni“ se prvi put pojavljuje u distopijskom romanu Logor svetaca francuskog noveliste Žana Raspaija koji je objavljen 1973. Roman ilustruje apokaliptičnu i šovinističku viziju bliske budućnosti, a tok događaja je potpuno identičan savremenim teorijama zavere o „odumiranju bele rase“ i „genocidu nad belcima“. Narativ je sledeći: ogroman broj izbeglica iz Trećeg sveta dolazi u Francusku, a potom i u druge zemlje, odbijaju da se asimiluju, pljačkaju i ubijaju svakoga ko im se suprotstavi i na kraju postaju većina u Evropi.

U romanu, krivica je svaljena na anarhiste i levičare, što je u duhu vremena, jer su evropski desničari percipirali i radikalnu i umerenu levicu, pa čak i socijaldemokrate, kao „komunističke izdajnike“. Ovaj roman je, i pored otvoreno rasističkih konotacija, hvaljen kao vrhunsko literalno delo u krugovima konzervativaca koji su ga poredili sa Orvelovom 1984 i tako je inspirisao razne teorije zavere u kojima su događaji iz romana predstavljani kao stvarni i orkestrirani od strane „globalne elite“.
Početkom 2012, romanopisac Žan Reno Kami objavljuje knjigu „Velika zamena“ u kojoj prepisanu priču iz romana predstavlja kao stvarnost, tvrdeći da su Evropljani kolonizovani od strane neevropskih naroda sa Bliskog Istoka i iz Afrike. Ova teorija postaje centralna tema među evropskim desničarima, a vrhunac svoje ubedljivosti dobija nakon 2015. godine kada veliki broj migranata zaista i počinje da se naseljava u Evropi. Evropski desničari kategorički odbijaju interpretacije u kojima je migrantska kriza spontani sled događaja i posledica evropskog kolonijalnog nasleđa i nedavnih vojnih pohoda u Siriji, Libiji, Iraku, već čitavu stvar vide isključivo kao „orkestriranu i usmerenu ka uništenju Evrope i bele rase“.

Dolaskom Donalda Trampa na vlast 2016. godine, slične teorije o karavanu migranata koji pljačka i siluje, poslužile su za dobijanje političkih poena među razočaranom radničkom klasom koja se boji da će biti zamenjena jeftinijom radnom snagom hispanoamerikanaca. Tokom desničarskih protesta u Šarlotsvilu, povodom uklanjanja statue južnjačkog komandanta Roberta Lija, okupljeni su, između ostalog, uzvikivali i Jews will not replace us!, misleći ne samo na semitsko stanovništvo već i „jevrejsku globalnu elitu“ oličenu u dubokoj državi i demokratskom establišmentu.

„Kalergijev plan“ i „Sorosov plan“

Na isti način je i Evropska unija predstavljena kao „jevrejska i globalistička“ od strane evropskih desničara i suverenista. U periodu nakon izbijanja migrantske krize, na sajtu grčke fašističke partije Zlatna zora pojavljuje se i tekst koji kasnije kruži internetom, u kome se prvi put otkriva postojanje nečega što se kolokvijalno naziva „Kalergijev plan“ (http://golden-dawn-international-newsroom.blogspot.com/2013/01/the-coudenhove-kalergi-plan-genocide-of.html).

Prema teoriji, osnivač Panevropske unije grof Kudenhof-Kalergi (čovek koji je prvi došao na ideju da Oda radosti bude himna Evropske unije, a 9. maj zvanični Dan Evrope) je inicijalni tvorac ideje o „Velikoj zameni“. Ovaj spin je izvučen iz jednog pasusa u njegovoj utopijskoj knjizi Praktični idealizam iz 1925. u kojoj govori o tome kako će se u budućnosti, vrlo verovatno, rase izmešati da će u jednom momentu postojati jedna rasa „mešanaca“, koju je autor zamišljao nalik drevnim egipatskim kraljevima. Baš kao i Protokoli sionskih mudraca, navodni engleski prevod ove knjige (koja nikada zvanično nije prevedena na engleski) kruži po desničarskim forumima, blogovima i fejsbuk stranicama bez identifikovane izvorne reference ili autora teksta. Kalergijeva utopistička vizija „Ujedinjenih država Evrope“ i navodni citat o mešanju rasa u budućnosti poslužio je kao savršena podloga da se kroz poluistine i intenzivnu propagandu proda priča o postojanju orkestriranog plana za uništenje bele rase, a Evropska unija diskredituje kao institucija koja je stvorena radi ostvarenja tog plana. Na osnovu Kalergijevih komentara da Jevreji predstavljaju „duhovno plemstvo Evrope“, desničari su stvorili konstrukciju po kojoj je Kalergi kao idejni tvorac ujedinjene Evrope samo jevrejska marioneta, a samim tim je i Evropska unija, kao takva, marioneta globalnog bankarstva.

Kako je Kalergi previše istorijski dalek, neopipljiv i između ostalog nije Jevrejin, aristokratskih i konzervativnih shvatanja, bio je neophodan pravi, neposredan i opipljiv Jevrejin, poput Rotšilda, da bi teorija bila uverljivija širim narodnim masama. Tada na scenu stupa, dobro poznata babaroga – Džordž Soros. Kao što su cionisti i masoni bili glavni krivci za francusku revoluciju, levičari i anarhisti za propast Evrope u Raspaijevom romanu, za migrantsku krizu i „genocid nad belcima“ ovaj put okrivljena je „liberalna globalistička elita“ oličena u bogatom špekulantu i Jevrejinu, Džordžu Sorosu.

Činjenica da je Soros od pada Berlinskog zida finansirao različite demokratske, manjinske i antidiktatorske političke partije, nevladine organizacije, pokrete i kulturne institucije, dovoljna je da zasmeta konzervativnim populistima, a da deluje dovoljno uverljivo kao neprijateljsko delovanje stranog faktora u očima šire populacije.

Da ironija bude veća, anti-Soros kampanju kreirali su medijski magovi, američki Jevreji, Finkelštajn i Birnbaum, isto kao i u slučaju Panamskih skandala 1892, kada su dva Jevrejina širila „propagandu o jevrejskoj zaveri“ po desničarskim novinama u Francuskoj. Poznat po nepogrešivosti u dobijanju izbora, ovaj tandem je na vlast doveo dva izraelska premijera, Šarona i Natanjahua, kosovskog premijera Hašima Tačija i najbitnije od svega, Viktora Orbana, premijera Mađarske. Finkelštajn je kao medijski veteran već tokom sedamdesetih godina postao uticajan kao savetnik Ričarda Niksona i kasnije Ronalda Regana, dok njegov šegrt Birnbaum preuzima najveće zasluge za Orbanovu Stop Soros kampanju.

Koristeći se šmitovskom logikom da pretnja od spoljnjeg neprijatelja ujedinjuje, Brinbaum je od Orbanovog saveznika i finansijera Sorosa stvorio državnog neprijatelja broj jedan. Ideja je bila jednostavna: Soros stoji iza plana o „Velikoj zameni“ i finansira migrante da se naseljavaju u Evropi kako bi uništio belu rasu.

Soros je već bio satanizovan kao strani uticaj na Balkanu, zbog učešća u obaranju Miloševićevog režima, kao i u Rusiji zbog finansiranja demokratskih pokreta u Gruziji i Ukrajini. U očima američkih republikanaca, bio je neprijatelj zbog kritikovanja intervencije u Iraku i otvorene podrške i finansiranja Demokratske partije, ali je tek kroz Orbanovu i Trampovu kampanju anti-Soros sentiment poprimio zaista antisemitske konotacije.

Soros kao personifikacija „jevrejskog globalizma“

Odmah nakon izbijanja migrantske krize 2015. godine, počelo je cirkulisanje lažnih vesti o njegovom neprijateljskom delovanju prema Evropi, između ostalog i to kako Soros plaća 15.000 evra svakom migrantu da se naseli u Evropu. Na internetu se pojavljuju slike stražara iz Aušvica za kog se tvrdi da je to Džordž Soros koji je pomagao nacistima da ubijaju Jevreje, a sada glumi velikog humanistu i filantropa. Nije bila dovoljna ni činjenica da je Soros, kao jevrejsko dete u Mađarskoj jedva izbegao logor i smrt, obični građani širom Evrope (čak i oni liberalnih shvatanja) smatrali su da je Soros taj koji stoji iza dovođenja migranata u Evropu i njenog uništenja.

Kako bi se direktno diskreditovala i sama Evropska unija, koja je još tada pretila uvođenjem sankcija Mađarskoj zbog brutalnog tretiranja migranata, zajedno sa Sorosem okrivljeni su i Evropska komisija i ostatak briselske birokratije koja deluje u interesu „globalističke elite“, a ne u interesu evropskih naroda. Na predizbornim plakatima 2019. godine u Mađarskoj, prikazani su Soros i predsednik Evropske komisije, Žan-Klod Junker uz natpis „Niste svesni šta nam spremaju!“, eksploatišući tako strah građana kroz antimigrantske i anti-EU sentimente.

Orban je u svojim govorima u periodu od 2015. do 2019. konstantno govorio o postojanju „Sorosovog orkestra“ ili „Sorosove mreže“ u koju spadaju svi unutrašnji politički protivnici i NVO sektor, ali i čitava Evropska unija i duboka država u Americi, kao vodeći eksponenti liberalno-globalno-bankarsko-jevrejskog kapitala. Cilj kampanje je jednostavan: iskoristiti sveopšte razočaranje u EU i strah od migranata radi dobijanja glasova i stvaranja legitimiteta za suverenističke i anti-EU politike koje bi pojedinačnim vladarima i državama obezbedile veći uticaj i moć u odsustvu kredibilnog nad-autoriteta. Kao i u slučaju svih prethodnih propagandnih ratova, cilj je isključivo monopolisanje sopstvene moći. Orbanova kampanja je, na neki način, bila pilot-projekat ili vrsta poligona za predsedničke izbore u Americi 2016. godine, a dolaskom Trampa na vlast, antiglobalistička kampanja postaje internacionalizovana. Dolazak na vlast Lige u Italiji i neočekivani uspeh antimigrantskih partija, kao što je Alternativa za Nemačku u Nemačkoj, dao je vetar u leđa krajnjoj desnici, suverenistima i anti-globalistima.

Sa druge strane, pokušaj jačanja imidža Evropske unije od strane novog francuskog predsednika Emanuela Makrona, takođe je interpretiran kao „Rotšildova zavera“ među desničarima. Protivnici Makrona i evroskeptici su aludirali na to da je Makron radio u Rotšildovoj banci i da je veštački kreiran pred izbore u Francuskoj od strane iste globalno-bankarsko-jevrejske elite.

Istorija se ponavlja u potpuno istom obliku. Na isti način na koji su vekovima suverenisti i konzervativci diskreditovali kosmopolitske i liberalne ideje kroz crnu propagandu i konstruisanje teorija o svetskoj zaveri, danas se diskredituju globalizacija, međunarodna saradnja i nadnacionalne integracije. Soros je idealna personifikacija tradicionalnog „pohlepnog i bogatog Jevrejina“ koji kroz liberalne i kosmopolitske tokove hoće da uništi „tradicionalni poredak“.

Danas, u doba globalizacije i međunarodnih i nadnacionalnih organizacija, teorija o „jevrejskoj svetskoj zaveri“ deluje realnije i uverljivije nego ikada, uz maglovitu sliku prosečnog građanina o tome šta institucije poput Svetske Banke ili MMF zapravo rade. Pored tradicionalnih finansijskih giganta poput Rotšilda, Rokfelera ili Sorosa i njihovih agenata (a nekada i gospodara) masona i iluminata, sada imamo i razne Trilateralne komisije i Bildeberg grupe, koje još više komplikuju percepciju sveta prosečnom građaninu, ali time i olakšavaju manipulaciju kroz teorije o njihovoj povezanosti i podređenosti jednom centru moći. Nasuprot tom nevidljivom centru globalističke moći, stoje antiglobalisti i suverenisti, naoružani ovakvim teorijama.

[click_to_tweet tweet=“Brinbaum je od Orbanovog saveznika i finansijera Sorosa, stvorio državnog neprijatelja broj jedan, koji navodno stoji iza plana o Velikoj zameni i finansira migrante da se naseljavaju u Evropi. | “ quote=“Brinbaum je od Orbanovog saveznika i finansijera Sorosa, stvorio državnog neprijatelja broj jedan, koji navodno stoji iza plana o Velikoj zameni i finansira migrante da se naseljavaju u Evropi.“]

Budućnost antisemitizma

Kada su u pitanju metode i propagandni stil, savremena desnica je u potpunosti preuzela sve šablone svojih prethodnika u carskoj Francuskoj, carskoj Rusiji i nacističkoj Nemačkoj. Ukorenjeni rasizam i antisemitizam, još uvek su deo zapadnog kulturnog nasleđa, pa se svaki vid pluralizma i prihvatanja različitosti vrlo lako može prodati kao nacionalni poraz. Ono što razlikuje savremene političare, poput Orbana, od istinskih fašista, jeste to što je čitav antisemitski diskurs osmišljen isključivo kao sredstvo za dobijanje izbora.

Sa druge strane, narodni strahovi koji se hrane, akumuliraju i eksploatišu takvim diskursima, su stvarni. U doba dezinformacija, poluistina i medijske manipulacije, vrlo je lako usaditi nekome antimigrantske i antisemitske stavove, a posledice mogu biti katastrofalne, a ponekad čak i izvan moći onih koji tu propagandu šire. To otvara začarani krug da će populistički lideri na kraju zaista i morati da sprovode antimigrantske politike, čak i ako su isprva mislili da će one biti samo sredstvo za održavanje vlasti.

Kada je reč o antisemitizmu, istorija se možda, ipak, drug put ponavlja kao farsa, samo što vrag ponovo može odneti šalu. Našminkani i lažni antisemitizam evropskih populista može zaista oživeti bauke nacističkog antisemitizma ako građani duboko poveruju u istinitost propagande. U tom slučaju, čitav napor da se greške prethodnih vekova ne ponove i da se, kroz mehanizme međuzavisnosti i ujedinjavanja, obezbedi dugotrajni svetski mir, ponovo će se pokazati kao iluzija. Jedini način da se to predupredi jeste ekstenzivna borba protiv lažnih vesti i dekonstruisanje destruktivnih mitova i propagandi koje mogu zavesti neobrazovane i uplašene glasače.

[contact-form-7 id=“1383″ title=“Pretplata“]

Objava Antisemitizam u savremenim teorijama zavere se prvo pojavila na Novi treći put.

Veruje se da su Protokole Sionskih Mudraca u Nemačku doneli Pjotr Nikolajevič Šableski-Bork i Fjodor Viktorovič Vinberg, ruski fanatici koji su, bežeći od revolucionarne odmazde, stigli u Berlin 1919. godine.[1] Obojica su bili pripadnici zloglasnih Crnih centurija i autori antisemitskih pamfleta, a veruje se da su nakon ubistva carske porodice širili glasine da je Carica posedovala kopiju Nilusove knjige, kao i to da je imala iscrtanu svastiku u svojoj spavaćoj sobi.[2] Svoje anti-jevrejske stavove vrlo brzo su uklopili u postojeću antisemitsku atmosferu u Nemačkoj, jer su brzo pronašli izdavača za nemački prevod Protokola.

Istovremeno se u konzervativnim krugovima ruske emigracije u Nemačkoj širila teorija kako su nemački i ruski Car želeli po svaku cenu da izbegnu rat, ali je preveliki uticaj globalnog bankarstva i jevrejstva gurnuo Evropu u rat protiv volje suverenih država. Čitavoj atmosferi doprinelo je i razočarenje poraženih strana u Velikom ratu, koje su smatrale Versajski mirovni sporazum projektom Jevreja koji žele da se unište i rasparčaju monarhije i imperije u Evropi, kako bi ih porobili putem međunarodnih finansijskih mehanizama. Zbog propagiranja liberalnih i kosmopolitskih vrednosti, Vajmarska Nemačka i njena socijaldemokratska vlada smatrani su dekadentnom tvorevinom Jevreja, koja za cilj ima uništenje javnog morala i nacionalnog identiteta Nemačke.

Antisemitska propaganda i štampanje Protokola doveli su do političkih ubistava u Berlinu 1922. Prvo je izvršila antirevolucionarna ruska organizacija osnovana od strane Vinberga i Šabelski-Borka, po uzoru na Crnu stotku.[3] Tokom skupljanja donacija za žrtve od gladi u Sovjetskom Savezu, koje je organizovala ruska emigracija u Berlinskoj Filharmoniji, teroristi su pokušali da ubiju vođu ruskih kadeta, Pavela Nikolajeviča Miljukova, ali su umesto njega ubili Vladimira Nabokova, oca istoimenog čuvenog pisca. Vinberg je uspeo da pobegne iz Nemačke kako bi izbegao kaznu, a Šabelski-Bork je osuđen na 14 godina teškog rada, ali je po dolasku nacista na vlast oslobođen i dobio je počasno mesto u Rozenbergovom kabinetu.[4] Samo nekoliko meseci nakon ovog incidenta ubijen je i nemački ministar spoljnih poslova, Valter Ratenau, sa obrazloženjem kako je on, kao Jevrejin, bio jedna od marioneta koja sprovodi zamisli Sionskih mudraca. U vreme kada je ubijen, Ratenau je uveliko radio na poboljšanju međunarodnog ugleda izolovane Nemačke i smanjenju ratnih reparacija, a pred njegovu smrt potpisan je i Rapalski sporazum sa Rusijom u kojem su se obe države odrekle teritorijalnih pretenzija iz ratnog perioda.

Nakon ubistva Valtera Ratenaua, Vajmarska Republika uvodi niz zakona kojim kažnjava stvaraoce propagandnih materijala, suzbijajući delovanje ekstremne desnice. U isto vreme, desničari su krivili komuniste i Jevreje za ubistvo ministra, ali je njihova popularnost slabila kako je jačao međunarodni ugled Nemačke, a nakon dobijanja punopravnog članstva u Društvu Naroda 1926. godine, antisemitski sentimenti doživeli su trenutni poraz. Međutim, to je bilo samo zatišje pred buru.

Koreni nemačkog antisemitizma

Za razliku od Francuske i Rusije, Bizmarkova Nemačka je uspela da predupredi revoluciju, uvodeći široki set radničkih prava: od utvrđenog radnog vremena, preko zdravstvenog osiguranja, do penzija. Na taj način se antirevolucionarni sentiment uspokojio, a samim tim ni reakcionarne snage nisu bile ofanzivne kao što je to bio slučaj sa francuskim i ruskim braniocima interesa crkve i monarhije. U isto vreme, Bizmark je vodio kulturni rat sa Katoličkom crkvom u težnji da suzbije uticaj katolicizma među Nemcima, namećući pruski protestantizam kao stožer nacionalnih vrednosti. Isto tako je i Car Fridrih II bio kritikovan od strane Katoličke crkve zbog svojih liberalnih i kosmopolitskih uverenja. Već u toku kulturnog rata, razne antisemitske ideje su dolazile iz katoličke kuhinje, poput tvrdnji da nemački Car i liberalni političari vode politiku u korist Jevreja i globalne bankarske elite. Međutim, ove ideje nisu imale veliki odziv u samom nemačkom narodu sve do početka dvadesetog veka.

Srž nemačkog antisemitizma možemo pronaći u romantičarskom pokretu s kraja 19. veka i njegovim konzervativnim i reakcionarnim idejama. Za razliku od savremenih konzervativaca, nemački romantičari nisu bili nacionalisti, a njihov sentiment bio je više usmeren ka svesnosti o zajedničkom poreklu i jedinstvenoj Pan-Germanskoj kulturi, nego ka konkretnim političkim entitetima ka što je Nemačka kao država. Krajem 19. veka je nacionalizam u Nemačkoj bio pretežno liberalan, a biti anti-nacionalista, značilo je biti i anti-liberal i odbacivati tekovine emancipacije i vrednosti novouspostavljenog građanskog društva. Za razliku od romantičara iz 18. veka, koji su veličali ideje Francuske Revolucije, nemački romantičari u 19. veku se snažno protive tekovinama prosvetiteljstva, smatrajući ih za intelektualnu aroganciju nametnutu od strane anglosaksonskog i latinskog sveta.

Peter Pulcer navodi kako je nemački romantičarski pokret u 19. veku favorizovao „intuiciju nasuprot analizi, imaginaciju nasuprot empirijskim činjenicama, veru nasuprot intelektu i istoriju nasuprot nauci“.[5] On dodaje da su romantičari pre svega odbacivali individualizam i kosmopolitanizam prethodnih generacija i racionalizam liberalnog Zapada.[6]

„Germansko proleće“ i rasne teorije o poreklu Nemaca

Već nakon Velikog rata, osnovane su Pan-Germanske organizacije koje propagiraju teoriju o uzvišenosti Nordijsko-germanske rase, što je u velikoj meri bila posledica nacionalnog poniženja u novom Versajskom konceptu Evrope i potrage za jakim nacionalnim identitetom koji bi izazvao osećaj veličine među Nemcima. Karl Gustav Jung objašnjava da je u trenutku poljuljanosti nacionalnog ponosa i identiteta, nemački narod posegnuo u nesvesne i arhetipske nagone, fascinirajući se mitološkim slikama sveta iz paganskog vremena. Na taj način su se nemački nacionalisti distancirali od „iskvarenog“ liberalnog sveta i gradili identitet novog Nemca, bazirajući ga na nepostojećem praistorijskom identitetu.

Za razliku od katoličkih reakcionara u Francuskoj i kontrarevolucionara u Rusiji, Pan-Germanski pokreti su u velikoj meri odbacivali i samo hrišćanstvo, okrećući se svojim nordijskim korenima. Pod uticajem teozofije, istočnog misticizma, germanskih mitova o Svetom Gralu, pokreta poput „ariozofije“, Bratstva Artamana, Nemačkog Reda i Društva Tule, izgradili su viziju buduće Nemačke koja se vraća svojim antičkim paganskim korenima. Autori poput Ridigera Sinera nazivaju čitav ovaj period Germanskim prolećem, jer su ovi narodni pokreti i grassroots organizacije postavili temelje novog nemačkog identiteta i otvorili put dolasku nacističke vladavine.

U tom periodu razvijaju se teorije o Nemcima kao potomcima Hiperborejaca ili Atlantiđana, o njihovoj prapostojbini Tuli na dalekom severu, u kombinaciji sa teorijama o antičkim vanzemaljcima i „Šupljoj zemlji“.[7] Masovna opsednutost okultizmom, ezoterijom, mitologijom i teorijama zavera, bila je posledica kolektivne duhovne krize i krize nacionalnog identiteta koje su posledica poraza u ratu i nesigurnošću u vrednost sopstvene nacije. Siner navodi kako su desničari često naglašavali kao slabost Nemaca to što ne poštuju dovoljno svoju istoriju i pretke i da su sebi poverili zadatak ispravljanja tih slabosti, samo što istorija koju su propagirali nije ni bila stvarna istorija, već maštarija bazirana na mitološkim i praistorijskim slikama sveta, koje su u velikoj meri i same bile modernog kova. Teorije zavera i vraćanje mitološkim korenima, bili su svakodnevica među reakcionarnim nacionalistima koji su smatrali Jevreje, komuniste i kapitalizam krivim za uništenje Arijevske kulture i „starog sveta“. Samo hrišćanstvo je u velikoj meri bilo odbacivano kao „Jevrejska religija“, mada su postojale i tendencije da se Isus Hrist interpretira kao Arijevac i buntovnik protiv jevrejstva.

Ideje koje je Gobino izneo u svojoj knjizi „O nejednakosti rasa“ u velikoj meri su se primile među nemačkim reakcionarima koji su isticali uzvišenost nordijsko-arijevske rase, smatrajući je duhovno i fizički superiornijom u odnosu na druge „semitske, azijatske ili negroidne rase“. Italijanski fašistički filozof i umetnik, Julius Evola, opisivao je rasu kao metafizičku i duhovnu kategoriju, smatrajući da su duhovni kapaciteti arijevske rase prirodno veći i kvalitetniji. Jevreji su smatrani nesposobnim za uzvišene oblike kao što su filozofija, umetnost i spiritualnost, a često su predstavljani i kao materijalistička i požudna bića, koja su i duhovno i fizički zakržljala.

Nacistički ideolog, Alfred Rozenberg, je 1930. godine napisao svoje najznačajnije delo „Mit dvadesetog veka“, koje se smatra temeljem rasističke teorije, a bazirana je na idejama koje su već bile razrađene i u velikoj meri rasprostranjene u Nemačkoj u periodu između 1919. i 1933. Između ostalog, on navodi kako je savremena kultura degenerisana uplivom jevrejskog uticaja u umetnosti, politici i ekonomiji.

Pored moralne i društvene degeneracije izazvane jevrejskim materijalizmom, bela rasa je takođe „uprljana“ mešanjem sa drugim, semitskim, rasama. Zanimljivo je da Rozenberg i većina zagovornika teorije o Arijevskoj rasi u nju ubraja, ne samo nordijske i germanske narode, već i junake iz Indijskih epova, drevne Egipćane, pa čak i Berbere sa Severa Afrike. Pod uticajem ovih teorija, nacistička organizacija Anenerbe, koju je osnovao Hajnrih Himler, radi istraživanja o arijevskom poreklu Nemaca, organizovala je ekspediciju na Tibet 1936. godine sa namerom da dokaže da je i Buda bio pripadnik Arijevske rase. Sa druge strane, neke Rozenbergove nacisitčke kolege poput Alberta Špera, ismevale su njegovo delo kao nenaučno, a sam Hitler je rekao da knjiga ne predstavlja zvaničnu ideologiju partije. Bez obzira na unutrašnja neslaganja, nacisti su prihvatili osnovne postulate antisemitizma i rasističke teorije, zasnivajući na njima čitavu svoju politiku.

Hitlerove ideje o svetskoj zaveri jevrejskih bankara

Adolf Hitler tvrdi da je u Beču prvi put direktno doživeo dekadenciju imperijalnog multikulturalizma i liberalizma, kriveći Habuzburge za „slovenizovanje“ germanskog naroda, ali istovremeno pokazujući zabrinutost za ugroženi socijalni status radnika i studenata. Kao što je to bio slučaj sa protivnicima Cara Fridriha u Nemačkoj, Hitler je krivio Austrijsku carsku porodicu za liberalizam i podređenost globalnim kapitalističkim interesima. U svom najznačajnijem delu Moja Borba, Hitler predstavlja boljševički komunizam kao jevrejsku prevaru koja za cilj ima uništavanje nacionalnih ekonomija, kako bi dovela nacije pod kontrolu bankarskog globalnog kapitalizma.[8] Hitler izražava svoje gađanje prema „izmišljenom“ sukobu Jevreja cionista, liberala i komunista, smatrajući da su ideološke podele među Jevrejima lažirane kako bi se lakše prikrila zavera.[9] Kao svoj glavni motiv za ulazak u politiku, Hitler navodi oslobođenje nemačke nacije od „internacionalnog Jevrejskog finansijskog kreditnog kapitala“.[10]

U svojoj knjizi, Hitler predstavlja Jevreje kao najveće protivnike arijevske rase, smatrajući ih nesposobnim da proizvedu kulturu ili intelektualnu misao, sem da prihvate i iznutra uništavaju tuđe kulture.[11] Iako je svoje predrasude bazirao na rasističkim i pseudonaučnim teorijama, Hitler je svoj antisemitizam bazirao više na političkim i ekonomskim teorijama zavere, nego na ezoteričnim, mitološkim i spiritualnim maštarijama, koje su bile popularne među konzervativnim romantičarima tog doba. Sa druge strane, Hitler jeste gajio romantičarsku nostalgiju prema vremenima iz doba Nibelunga i nordijskih junaka, što je bilo presudno za stvaranje simbioze između političkih antisemita i konzervativnih romantičara u Nacističkoj partiji i pokazalo se kao dobitna kombinacija za nacifikaciju nemačkog naroda.

U isto vreme kada je Hitler postao član Nacionalsocijalističke nemačke partije, dešava se i ekspanzija Pan-Germanskih pokreta, ruski emigranti štampaju Protokole Sionskih Mudraca, a 1920. godine Henri Ford u Americi izdaje četiri toma knjige „Internacionalni Jevrej: Najveći svetski problem“ i pokreće svoj časopis The Dearborn Independent u kojem otvoreno propagira antisemitske ideje.

Sveopšta razočaranost u post-imperijalnu i post-Versajsku Evropu bile su pogodno tlo za nastanak ovih ideja, koje su za kratko vreme tokom „zlatnih dvadesetih“ ostajale u senci međunarodnog idealizma kakav su zagovarali američki predsednik Vudro Vilson i Društvo naroda, ali je ekonomska kriza 1929. okončala idealistički san. Krah međunarodne ekonomija i svetska recesija dodatno su pothranili antisemitske teorije u kojima se ukazivalo na navodnu jevrejsku krivicu za krah svetske ekonomije.

U desničarskim krugovima sve više se verovalo da su jevrejski bankari i njihovi mešetarski poslovi, kao i čitav sistem kreditnog kapitalizma, izazvali svetsku krizu. Uporedo sa rastom popularnosti Sovjetskog Saveza i komunizma, reakcionari su zajahali talas razočarenja i iskoristili ga za promociju sopstvenog modela preporoda sveta kroz vraćanje tradiciji. Ovaj trend bio je najveći u zemljama gubitnicima Velikog rata, Nemačkoj i Italiji, jer je trebalo povratiti nacionalni ponos i pronaći krivce za poraz, a idealan krivac je ponovo bio pohlepni globalni bankarski Jevrejin. Anti-racionalizam i anti-liberalizam reakcionara i romantičarskih konzervativaca su vrlo lako upakovani u antisemitsku politiku, jer je Jevrejin predstavljen kao tvorac materijalističkog liberalnog društva koje uništava narodni duh i evropsku kulturu. A kako je i komunizam predstavljen kao oružje jevrejskog kapitala, jedini pravi zaštitnik nacije, kulture i radničke klase postali su upravo reakcionarni krugovi iz kojih su nastali fašistički i nacistički pokreti.

[click_to_tweet tweet=“Anti-racionalizam i anti-liberalizam reakcionara je vrlo lako upakovan u antisemitsku politiku, jer je Jevrejin predstavljen kao tvorac materijalističkog liberalnog društva koje uništava narodni duh i evropsku kulturu. | “ quote=“Anti-racionalizam i anti-liberalizam reakcionara je vrlo lako upakovan u antisemitsku politiku, jer je Jevrejin predstavljen kao tvorac materijalističkog liberalnog društva koje uništava narodni duh i evropsku kulturu.“]

Pobeda antisemitizma u Evropi

Istina o tome da je teorija o jevrejskoj zaveri velika prevara, objavljena je u američkim novinama The Times još 1921. godine, kada je objašnjeno da su Protokoli Sionskih Mudraca plagijat Žolijeve drame, koja je kasnije menjana i distribuirana kao propaganda od strane tajnih službi Rusije i Francuske. To nije sprečilo bujanje antisemitizma u Evropi, koji je u periodu idealističkog zanosa u drugoj polovini dvadesetih godina samo uklonjen iz javnog diskursa, da bi u toku ekonomske krize ove ideje vaskrsle jače nego ikada. Nakon pobede fašizma u Italiji 1922. godine, bilo je jasno da će se trend reakcionarnih politika odraziti i na druge evropske zemlje, a slični pokreti su se javljali i u Jugoslaviji, Rumuniji i Bugarskoj. Dolaskom Hitlera na vlast 1933. godine, antisemitizam postaje politička realnost, a Nirnberškim zakonima nasilje prema Jevrejima postaje institucionalizovano i legalno.

U periodu između 1933. i 1935, u Bernu u Švajcarskoj održan je sudski proces protiv švajcarskih antisemita na kome je trebalo utvrditi da li su Protokoli Sionskih Mudraca zaista falsifikat. Na suđenju su svedočili učesnici prvog Cionističkog kongresa u Bazelu, kao i mnoge figure iz ruske emigracije, među kojima i Miljukov, koji je bio meta atentatora u Berlinu 1922. Na suđenju je utvrđeno da je kompletan dokument plagiran od strane agenata ruske carske službe Ohrane radi kontrarevolucionarne propagande i opravdavanja pogroma nad Jevrejima. Ključni svedok bio je ruski publicista Vladimir Burtsev koji je razotkrio mnoge agente provokatore carske službe, zbog čega je kasnije dobio nadimak Šerlok Holms revolucije. Svi navodi o povezanosti Slobodnih zidara sa Cionističkim pokretom i njihova umešanost u Jevrejsku zaveru odbačene su kao fabrikovane i izmišljene.[12]

Bez obzira na činjenice i dokaze da je teorija o jevrejskoj svetskoj zaveri zasnovana na falsifikovanom dokumentu i prevari osmišljenoj da bi se diskreditovali politički protivnici, antisemitski zakoni doneti su u različitim državama tokom tridesetih godina. Već 1935. godine doneta su dva ključna antisemitska zakona:

1) Zakon o zaštiti nemačke krvi i nemačke časti kojim se zabranjuje sklapanje brakova između Nemaca i Jevreja, radi očuvanja „krvne čistote“
2) Zakon državljanstvu Rajha kojim se Jevrejima oduzima državljanstvo u Nemačkoj.

Ljudska prava poput prava na slobodno kretanje, prava na posedovanje privatne imovine, prava na obrazovanje, sukcesivno su ukidani za Jevreje tokom 1938. godine, što je kulminiralo u nasilje nad Sudetskim Jevrejima poznatije kao Kristalna noć. Spaljivane su, i obijane, jevrejske radnje, sinagoge, a Jevreji su napadani na ulicama. Iste godine, Musolini u Italiji donosi Manifest o rasama kojim se ukida državljanstvo Jevrejima i mogućnost stupanja u brak sa Italijanima. Isti zakoni doneti su u Mađarskoj, Rumuniji, Bugarskoj, Slovačkoj, NDH i Japanu u periodu između 1939. i 1941. godine. Ostalo je istorija.

[1] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 140

[2] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 140

[3] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 140

[4] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 140

[5] Pulzer, Peter. „The Rise of Political Anti-Semitism in Germany & Austria“, 33

[6] Anglo-saksonski svet plus Francuska, Švajcarska i Holandija.

[7] Prema teoriji o „Šupljoj Zemlji“,l zemljina unutrašnjost je šuplja i ispod njene kore se nalazi prostor koji nastanjuju superiornije civilizacije, uglavnom vanzemaljskog porekla, ili potomci Atlantiđana i Hiperborejaca. U Zemljinu unutrašnjost se može doći samo ulazom u tunele koji se nalaze na Zemljinim polovima. Teorija je vrlo slična kao savremena teorija o Ravnoj Zemlji.

[8] Hitler, Adolf. „Mein Kampf“, 197

[9] Hitler, Adolf. „Mein Kampf“, 197

[10] Hitler, Adolf. „Mein Kampf“, 197

[11] Hitler, Adolf. „Mein Kampf“, 262-280

[12] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 243-256

[contact-form-7 id=“1383″ title=“Pretplata“]

Objava Nacionalsocijalizam i pobeda antisemitizma u Evropi se prvo pojavila na Novi treći put.

Od velike važnosti je činjenica da je čitava teorija, u njenim različitim oblicima, proizvod političke i propagandne intrige čiji krajnji cilj nema direktne veze sa samim jevrejskim narodom. On je iskorišćen kao žrtveno jagnje u sukobu između reakcionarnih, monarhističkih i revolucionarno-liberalnih struja, pre svega u Francuskoj, a potom i u Nemačkoj i Rusiji.

Lažne optužbe, falsifikati i antisemitski spinovi su služili kao kontrarevolucionarno sredstvo da se diskredituje revolucija u Francuskoj, ali i kao preventivna metoda da se spreči izbijanje revolucija u drugim monarhijama. Zbog svoje bliskosti sa progresivnim i modernističkim idejama, kao i posedovanja velikog bogatstva, arhetip „Jevrejskog bankara“, koji potkupljuje i kontroliše liberalnu globalnu elitu, postao je idealtipski neprijatelj Crkve i Monarhije u ovim teorijama.

Međutim, istina o nastanku ozloglašenog falsifikata koji je direktno legitimisao antisemitska nasilja i Holokaust, mnogo je apsurdnija i banalnija, što čini čitavu stvar tragičnijom i monstruoznijom. Bez obzira na to što su mnogi antisemitski pokreti, od Crnih Centurija do Nacista, ozbiljno verovali u teoriju zavere, ona je, ipak, bila zasnovana na lažnom dokumentu koji je služio u svrhe trenutnih političkih obračunavanja.

Ko je Pjotr Ivanovič Račkovski?

Pjotr Ivanovič Račkovski je otpočeo svoju karijeru kao niži državni službenik. Kada je 1879. godine uhapšen od strane tajne policije zbog navodne umešanosti u pokušaj atentata na generala Dretnela, suočava se sa izborom: ili će biti proteran u Sibir ili će početi da radi za tajnu službu. Iako nije zaista bio umešan (osim što je bio prijatelj čoveka koji je trebalo da sakrije atentatora u svojoj kući), Račkovski pravi jedini logičan izbor i vremenom napreduje do visoke pozicije u Carskoj službi Ohrani.[1]

Već u toku 1881. godine postaje aktivan u desničarskoj organizaciji Sveta Družina koja će biti preteča antisemitskih Crnih Centurija, što će se kasnije odraziti na njegovu bliskost antisemitskim idejama u izradi Protokola Sionskih Mudraca.[2]

Godine 1884. postaje šef svih operacija van Rusije i iz svog sedišta u Parizu prati rad svih revolucionarnih i terorističkih grupa u narednih 19 godina. Račkovski je pokazivao izuzetan talenat za intrige i zavere što pokazuje i činjenica da je stekao veliku slavu hapseći članove revolucionarne grupe Narodna Volja koja je pravila dinamite i bombe u Parizu kako bi ih koristila za revolucionarno delovanje u Rusiji. Tek deset godina kasnije se saznalo da su zaplenjene eksplozive napravili upravo njegovi ljudi.[3]

Njegova mreža agenata sastojala se od raznovrsnih pripadnika pariskog društva: od diplomata i vojnih oficira do različitih okultista i mistika. U isto vreme je stekao ogromno bogatstvo zahvaljujući špekulativnim aktivnostima na Pariskoj berzi. Svi ovi faktori učinili su ga značajno moćnim i uticajnim kako u Parizu, tako i u samoj Rusiji.

Prvo antisemitsko delovanje pokazuje 1887. godine kada u Moskvu šalje fabrikovano pismo izvesnog revolucionara Ivanova, u kome tvrdi da su revolucionarni teroristi pretežno Jevreji, a 1890. godine šalje još jedno pismo pod nazivom „Ispovesti starog revolucionara“ u kome se ti isti Jevreji optužuju da su britanski agenti. Dve godine kasnije, pojavljuje se tekst u kom je kao autor lažno potpisan Plehanov koji tvrdi da je ispovest bila njegova, a da su je predstavnici Narodne Volje objavili bez njegove dozvole. Sve ove tekstove pisao je Račkovski lično.[4]

Norman Kon smatra da je Račkovski najviše inspirisao naciste u nastojanjima da sve progresivne grupacije, od umerenih liberala do radikalnih komunista, predstavi kao jevrejske marionete.[5] Objavljujući antisemitske pamflete i tekstove pod različitim pesudonimima, Račkovski pokušava da organizuje prvu francusko-rusku antisemitsku ligu.

Godine 1902. objavljuje lažni poziv Francuzima da se priključe nepostojećoj „Ruskoj patriotskoj ligi“ sa sedištem u Harkovu, u kome čak u njihovo ime optužuje samog sebe zbog toga što ne veruje u njihovo postojanje. Njegovo suludo delovanje je prevarilo i ruskog ministra spoljnih poslova da poveruje da je proglas stvaran i da „Ruska patriotska liga“ zaista postoji, a kada je čitava priča razotkrivena, Račkovski je već bio povučen iz Pariza po nalogu Cara.[6]

Međutim, Račkovski je pre samog odlaska sa ove pozicije uspeo da načini svoje najznačajnije delo koje će dovesti do katastrofalnih posledica po čovečanstvo u naredna dva veka.

Otpor modernizaciji i industrijalizaciji Rusije

Njegov politički zaštitnik bio je ruski ministar finansija Sergej Vite koji je 1892. godine stupio na dužnost sa namerom da modernizuje i industrijalizuje Rusko Carstvo.

Iako se proizvodnja uglja i čelika udvostručila, što je dovelo do gradnji velikih železnica, njegovi protivnici koji su stekli novac kroz poljoprivredu, kritikovali su ga da uništava duh zemlje. Među njima je bio i politički novinar jevrejskog porekla, Eli de Sion, u Rusiji poznat kao Ilja Sion.

Nesumnjivo je da je delove Protokola Sionskih Mudraca pisao Račkovski lično, jer su oni sastavljeni od kritika njegovih političkih protivnika, samo pripisani Jevrejima. Prilikom pretresa de Sionove vile u Švajcarskoj, Račkovski zaplenjuje sve što bi kompromitovalo njegovog gazdu i pronalazi adaptaciju Žolijeve drame usmerene na kritiku ministra Vitea.[7]

Na osnovu analize dokumenata iz arhiva Orhane na Huver Institutu, Stenford Univerzitetu, kao i privatne arhive Račkovskog, Kon i Nikolajevski su zaključili najverovatniji sled događaja: De Sion je adaptirao Žolijevu dramu kako bi bila usmerena protiv Vitea, a na osnovu te adaptacije je Račkovski napisao Protokole.[8]

Kritika Viteovih protivnika se, u velikoj meri, poklapala sa teorijama kako iza industrijalizacije i modernizacije u Evropi stoje Jevreji koji hoće da unište njen hrišćanski duh. Račkovski je iskoristio ove sličnosti i okrenuo ih protiv kritičara.

Na taj način bi diskreditovao De Siona i kritike modernizacije kao antisemitske, a u isto vreme mogao bi da je koristi kao propagandu protiv komunista i revolucionara. Sama sličnost de Sionovog imena sa „Sionskim mudracima“ je upravo tip spletke u stilu Račkovskog.

Karika koja nedostaje u celoj priči odnosi se na to kako je tekst koji je falsifikovao Račkovski došao do Sergeja Nila, autora koji ga prvi objavljuje javno 1906. godine u Carskom Selu u Rusiji.

Iscelitelj Filipe Anselmo i carska porodica

Priča o Nilovom objavljivanju teksta se razvija na najbizarniji mogući način i nema nikakve veze sa Jevrejima i njihovom zaverom.

Kada su 1901. godine ruski Car Nikolaj II i Carica Aleksandra bili u poseti Parizu, crnogorske princeze Milica i Anastasija su im predstavile francuskog mistika i iscelitelja Filipea Anselma, tvrdeći da im on može pomoći da dobiju sina. Caricu je ovaj predlog oduševio, s obzirom da su već imali četiri ćerke i nijednog muškog naslednika, dok je Car u njemu video svetog čoveka koji bi mogao biti veza između njega i samog Boga. Filipe je pozvan u Carsko selo gde je postao vojni lekar i proglašen je za državnog savetnika sa rangom generala.[9]

Međutim, carska porodica, zajedno sa crnogorskim princezama i njihovim imućnim muževima je imala velikog rivala: caričine rođake, veliku kneginju Jelisavetu Fjodorovnu i bivšu caricu Mariju Fjodorovnu, suprugu preminulog cara Aleksandra III. Kako bi smanjile preveliki uticaj koji je Filipe imao na carsku porodicu, potražile su pomoć Pjotra Ivanoviča Račkovskog.[10]

Kako bi diskreditovao Filipa u očima cara, Račkovski je sastavio izveštaj u kome ga optužuje da je agent Jevreja i Slobodnih zidara, što je nakon ogromne polemike dovelo do toga da Car Nikolaj II ne dozvoli njegov stalni boravak u Rusiji. U isto vreme, to je razbesnelo Cara, što je dodatno uticalo na njegovu odluku da Račkovski bude povučen iz Pariza. Račkovski je penzionisan (ali bez penzije) i zabranjen mu je povratak u Francusku. Ali baš tada, Račkovski uvodi u priču drugog igrača: Sergeja Nila.[11]

Račkovski, Sergej Nil i jevrejska zavera

Nil je bio intelektualac, magistar pravnih nauka i posedovao je veliku zemlju u guberniji Orel, koju je prokockao i preselio se u Bijaric u Francuskoj. Iako je odgajan u pravoslavnoj porodici, Nil je bio ateista i anarhista, inspirisan Ničeom, sve dok nije upoznao mistika Ivana Kronštantskog koji mu je na neobjašnjiv način iscelio upalu grla. Od tog momenta postaje fanatični vernik i počinje i sam da se bavi misticizmom i okultizmom.[12]

Prema jednoj od teorija, Račkovski je stupio u kontakt sa Nilom preko jednog od svojih agenta: Julijane Glinke. Ona je bila ćerka ruskog diplomate i dama na dvoru carice Marije Fjodorovne, a u Parizu je bila bliska teozofskim i okultističkim krugovima. Takođe, bila je Nilova komšinica u guberniji Orel gde su oboje rođeni i proveli čitavo detinjstvo.[13]

Kon veruje da je upravo Račkovski preko Glinke poturio Nilu prvi nacrt Protokola koji je pod uticajem antisemitske propagande vezane za Drajfusovu aferu i izgradnju pariskog Metroa (koji je bio u vlasništvu jevrejskih bankara), zaista i poverovao u čitavu teoriju.

Godine 1901. Nil objavljuje prvo izdanje svoje knjige „Veliko u malom – Antihrist kao neposredna politička opasnost“, gde zagovara teoriju kako materijalistički zapadni svet predstavlja Antihrista, a kako je pravoslavlje jedina duhovna oaza.

Iste godine Račkovski ga šalje u Carsko selo kao Filipovog konkurenta, sa namerom da smanji njegov uticaj i zauzme poziciju carskog savetnika. Ideja je bila da dobije titulu sveštenika i oženi se caričinom dvorskom damom Jelenom Aleksandrovom Ozerovom, a potom vremenom stekne poverenje carice i cara.[14]

Kako bi istinski uverio cara Nikolaja da je Filip agent Jevreja i Slobodnih zidara, pored izveštaja koji je poslao, Račkovski je preko Sergeja Nila obelodanio prvi nacrt Protokola koji bi trebalo da predstavlja transkript razgovora jevrejskih zaverenika.

Ono što je doprinelo diskreditaciji Filipa jeste činjenica da je bio martinista. Martinisti su sledbenici okultiste Lui Klod de Sen-Martena iz 18. veka, čije je učenje spoj jevrejskog okultizma i hrišćanske teozofije, a čiji su rituali i unutrašnja struktura inspirisani slobodnim zidarstvom. Iako martinisti nemaju direktne veze sa Slobodnim zidarima ili Jevrejima, Račkovski je verovao da će ove sličnosti biti dovoljne za cara Nikolaja II da ga se odrekne.[15]

Nakon što mu je car odbio stalni boravak u Rusiji, Filip se vratio u Francusku i tamo je bio progonjen od strane francuske policije, u kojoj je Račkovski još uvek imao uticaj i veze. Bio je pod prismotrom, praćen, pisma su mu bila otvarana, kompromitovan je u novinama, sve do njegove smrti 1905. godine. Samo nedelju dana nakon njegove smrti, Račkovski se vraća u službu i postaje Zamenik direktora policije.[16]

[click_to_tweet tweet=“U Nilovoj knjizi se ponavljaju isti motivi iz Rabinovog govora: jevrejski zaverenici, uništiti Crkvu i Monarhije, bankarski globalizam i uništavanje hrišćanske civilizacije. | “ quote=“U Nilovoj knjizi se ponavljaju isti motivi iz Rabinovog govora: jevrejski zaverenici, uništiti Crkvu i Monarhije, bankarski globalizam i uništavanje hrišćanske civilizacije.“]

Epilog

Iako nije stekao poverenje samog dvora, Sergej Nil je oženio Jelenu Ozerovu i uz njenu pomoć publikovao drugo izdanje svoje knjige sa dopunjenim poglavljem u kome se nalazi prvi tekst Protokola Sionskih Mudraca. Drugo izdanje je štampao Crveni Krst u Carskom selu 1906. godine, a Jelena Ozerova je iskoristila svoje lične veze u Moskovskom komitetu za cenzuru, kako bi knjiga bila objavljena bez cenzure.

Sergej Nil je zaista verovao da postoji jevrejska zavera i da Antihrist dolazi. U Nilovoj knjizi se ponavljaju isti motivi iz Rabinovog govora: jevrejski zaverenici govore kako će zavladati svetom, uništiti Crkvu i Monarhije, kako bi doveli Kralja Izraela na vlast. Oni nameravaju da unište moral među ne-jevrejskim svetom, preuzmu sve medije i kulturu radi manipulacije, konfiskuju imovinu ne-Jevreja, porobe svet ekonomskim putem bankarskog globalizma i unište hrišćansku civilizaciju.[17]

Možda nije uspeo da zadobije poverenje cara, ali njegova knjiga je doprinela antisemitskom nasilju u Rusiji i širenju teorije o jevrejskoj zaveri na globalnom nivou. Pred samu revoluciju, knjiga je štampana u više izdanja, a do momenta njegove smrti u Sovjetskom zatvoru 1929. knjiga je prodata u preko milion kopija. Tada je već čitava Evropa verovala da Jevreji stoje iza Oktobarske revolucije.

Reference:

[1] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 80

[2] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 80

[3] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 86

[4] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 86

[5] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 88

[6] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 88

[7] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 116

[8] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 117

[9] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 91

[10] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 91

[11] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 91-93

[12] Michael Hagemeister. „Vladimir Solov’ev and Sergej Nilus: Apocalypticism and Judeophobia“ in Reconciler and Polemicist (eds.) Wil van den Bercken, Manon de Courten, Evert van der Zweerde, and Vladimir Solov’ev (Leuven: Peeters, 2000), 287–296

[13] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 113

[14] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 94

[15] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 108

[16] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 92

[17] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 113

[contact-form-7 id=“1383″ title=“Pretplata“]

Objava Tragedija jednog apsurda: kako i zašto su nastali Protokoli Sionskih Mudraca? se prvo pojavila na Novi treći put.

Kako je to Danilo Kiš napomenuo, govoreći o Holokaustu u svojoj polu-plagiranoj istoriografskoj priči „Knjiga kraljeva i budala“, zločin koji se dogodio u Nacističkoj Nemačkoj u prvoj polovini 20. veka, nagovešten je još u poslednjim decenijama prethodnog.[1] Najčuveniji istorijski falsifikat poznatiji kao Protokoli Sionskih Mudraca smatra se najzaslužnijim za širenje antisemitske propagande na globalnom nivou, što je ne samo inspirisalo idejne tvorce Holokausta, već i osiguralo da antisemitske ideje prežive i pad nacizma.

Nakon Simoninijevog pisma, pojavljuje se mnoštvo fabrikovanih dokumenata koji „razotkrivaju“ navodnu organizovanu zaveru Jevreja da zavladaju svetom. Uspeh ovakve monstruozne propagande je najvidljiviji u političkom uspehu Hitlerove ideologije skoro čitav vek kasnije. Francuski pisac Guženo de Muso bio je najuticajniji u širenju ideje da Jevreji stoje iza revolucije, a prvo nemačko izdanje njegove knjige „Jevreji, Judaizam i Judaizacija Hrišćanskih Naroda“ objavio je 1921. godine, niko drugo nego Alfred Rozenberg, otac rasističke teorije. Fenomenologija ove zavere je pored istoričara zaintrigirala i umove umetnika kao što je, već pomenuti, Danilo Kiš ili Umberto Eko koji je čitav svoj roman „Praško groblje“ posvetio genezi nastanka ovog dokumenta.

Osoba koja je postavila rane temelje za nastanak Protokola je Herman Gedše, agent provokator Pruske tajne policije, koji je pod pseudonimom Ser Džon Retklif pisao istorijske romane u kojima pretežno kritikuje Britanski imperijalizam. 1868. godine je objavio roman Bijaric koji je zapravo bio plagijat popularne francuske satire Morisa Žolija „Dijalog u paklu između Monteskjea i Makijavelija“. U pomenutoj satiri pokojnici predstavljaju dve zaraćene strane u tadašnjoj Francuskoj: Monteskje zagovara republiku i liberalizam, a Makijaveli govori u odbranu monarhije i despotizma. Ona predstavlja hermetizovanu kritiku carističkog režima Napoleona III, koja je u to vreme bila ilegalna i kažnjiva smrću.

Izvrćući ruglu Žolijevu satiru, Gedše dodaje poglavlje u kom opisuje kako se na Jevrejskom groblju u Pragu sastaju predstavnici 12 plemena Izraela i kuju plan o uspostavljanju svetske dominacije i dovođenja Kralja Izraela na mesto Kralja Sveta u narednih 100 godina. Pominje različite metode za uspostavljanje svetske kontrole: kontrola medija, potkupljivanje vladinih službenika, preotimanje tuđe imovne, pretvaranje zanatlija u industrijalce i mnoge druge. Taj deo Gedšeovog romana je postao poznat kao Rabinov govor i decenijama je citiran kao autentični dokaz postojanja svetske zavere.

Propaganda Ruskih agenata kao uvod u antisemitsko nasilje

U isto vreme otpočela je propaganda ruskih agenata koji su po uzoru na francuske propagandiste širili antisemitski sentiment u cilju odbrane Carskog režima od potencijalne revolucije. Ruski Jevrej iz Minska, Jakob Brafman, poklonio je ruskom caru Aleksandru II memorandum u kom objašnjava kako svi Jevreji treba da se konvertuju u pravoslavlje, a kao prepreku tome video je tajne jevrejske organizacije nalik onima koje je Gedše opisao. Govorio je o Jevrejima kao „beskorisnim podanicima“, što se kasnije moglo čuti i u govoru Aleksandrovog naslednika, Nikolaja II Romanova.[2] Brafmanove knjige „Jevrejska bratstva, lokalna i univerzalna“ (1868) i „Knjiga Kahala“ (1869) smatraju se pretečom antisemitske misli u Rusiji.[3]

Podjednako je značajan i bivši katolički sveštenik iz Poljske, Hipolit Lutostanski, koji se, takođe, konvertovao u pravoslavlje. Njegovi tekstovi o tome kako Jevreji koriste krv ubijenih hrišćana u svojim ritualima, inspirisali su pogrome nad jevrejskim stanovništvom u Rusiji decenijama kasnije.[4]

Jedan od najkontroverznijih autora ovakvih teorija jeste i čuveni evropski prevarant i egomanijak Frederik Milingen koji je bio poznat pod pseudonimom Osman-Beg. Iako se u stručnoj literaturi najčešće navodi kao Jevrej otpadnik, srpskog ili rumunskog porekla, veruje se da je rođen u 1836. godine u Carigradu kao sin engleskog doktora Juliusa Milingena koji je lečio Lorda Bajrona za vreme njegovog boravka u Grčkoj.[5] Odrasta u Rimu gde je zajedno sa majkom živeo u izgnanstvu i gde je kršten kao rimokatolik, a kasnije stupa u vojnu službu Otomanskog carstva kao vođa albanskih trupa u Kurdistanu i prelazi u Islam.[6][7][8]

Nakon vojne službe u Turskoj, odlazi u Njujork, a potom u Pariz koji ubrzo napušta da bi vršio pro-Helenističku propagandu u Rumuniji.[9] Nakon toga provodi neko vreme u Trstu i Veneciji, pišući o svom iskustvu iz rata u Kurdistanu, ali i o društvenim i političkim pitanjima u Otomanskom carstvu. Nakon objavljenog teksta o položaju žena u Turskoj, sklanja se u Rusiju gde dobija azil od Cara Aleksandra II.[10]

Ono čime je Milingen privukao pažnju ruskog cara jeste pamflet koji je napisao u Bazelu 1873. godine pod nazivom „Jevrejsko osvajanje sveta“[11]. U tom šablonskom pamfletu opisuje identične događaje kao Gedše, s tim što se prema njegovoj verziji 1840. godine u Krakovu okupio „Jevrejski parlament“ na kom je Odabrani narod pozvan da proširi Judaizam „od Severnog do Južnog Pola“.[12]

Njegov antisemitski sentiment je pomešan sa anti-Engleskim stavovima, a Disraelijeva vlada za njega je oličenje englesko-jevrejskog i masonskog saveza.[13] Poput Brafmana i Lutostanskog, takođe prelazi u pravoslavlje i živi pod pseudonimom Vladimir Andrejević, prodavajući Rusima svoje znanje o turskoj vojsci u predstojećem rusko-turskom ratu.[14]

Nakon ubistva cara Aleksandra II 1881. godine, biva unajmljen od strane peterburške policije da istraži atentatore zaverenike i, nasuprot zvaničnoj istrazi, krivce i izvor zavere pronalazi u francuskom Alliance Israelite Universelle[15] za koji je smatrao da je izvor svog zla na svetu.[16]

On opisuje kako je, preko francuskog prijatelja uspeo da potkupi mladog Jevrejina zaposlenog u štabu AIU i tako dođe u posed različitih pisama koja stižu na njihovu adresu iz svih krajeva sveta.[17] U tim pismima tvrdi da je pronašao informacije o jevrejskim centrima i položajima jevrejskih agenta u revolucionarnim krugovima širom Rusije.[18] Nakon toga, provodi vreme u Italiji objavljujući tekstove u kojima predviđa dolazak velikog rata i pogroma nad Jevrejima.[19] Mnoge jevrejske organizacije i evropske novine su smatrale njegove članke nekom vrstom objavljivanja „krstaškog rata“ protiv Jevreja.[20]

Najveću popularnost u Rusiji stiče 1886. godine kada objavljuje „Otkrovenja koja se tiču ubistva Aleksandra II“ gde otvoreno optužuje Jevreje za ubistvo Cara i zagovara proto-nacističke ideje kao što su iseljenje svih Jevreja u Afriku (vrlo slično Hitlerovoj ideji proterivanja na Madagaskar) ili potpuno uništenje „jevrejske rase“.[21]

Pogromi u Kišinjevu i prvo objavljivanje Protokola

Milingenov boravak u Nici, gde je i umro 1901. godine, poslužio je kao inspiracija za teorije da su Protokoli ukradeni jevrejskim zaverenicima baš u Nici i potom objavljeni kako bi čitav svet saznao istinu o njihovoj zaveri.[22]

Samo dve godine nakon njegove smrti, 1903. godine u Kišinjevu u Besarabiji (današnja Moldavija) dolazi do velikog pogroma nad Jevrejima.[23]

Nakon što je ukrajinski dečak Mikhail Ribačenko pronađen mrtav u blizini Kišinjeva, a mlada devojka se ubila popivši otrov u jevrejskoj bolnici, lokalne novine su počele da optužuju jevrejsku zajednicu za ubijanje hrišćanske dece radi korišćenja njihove krvi u ritualne svrhe.

Novinar Pavel Aleksandrovič Kruševan još od 1897. godine objavljuje niz antisemitskih tekstova u časopisu Znamja, a nakon ovog incidenta otvoreno poziva na ubistva Jevreja.[24] Posle Uskršnje službe u Crkvi 6. aprila 1903. godine, rulja se okupila u gradu uzvikujući parole „Smrt Jevrejima!“. U naredna 3 dana ubijeno je 49 Jevreja, spaljeno preko 600 domova, spaljeno i opljačkano oko 700 radnji, dok su jevrejske žene bile masovno silovane.

Ovakav incident je izazvao pažnju šire svetske javnosti, a vođa Cionskog pokreta Teodor Hercl, tražio je od britanskog Kolonijalnog Sekretara, Džozefa Čembrlena, da se svi Jevreji nasele u Ugandu koja bi potom postala njihova stalna domovina.[25]

U vrhuncu antisemitskih tenzija, Kruševan objavljuje prvu verziju Protokola u časopisu Znamja, predstavljajući dokument kao autentični transkript sa jednog tajnog sastanka Jevreja u kome otkrivaju svoje namere da zavladaju svetom. Neidentifikovani izvor je, navodno, na prevaru uspeo da dođe do ovog dokumenta „negde u Francuskoj“ i potom ga proširi dalje kako bi objavio svetu istinu.[26]

[click_to_tweet tweet=“Najčuveniji istorijski falsifikat poznatiji kao Protokoli Sionskih Mudraca smatra se najzaslužnijim za širenje antisemitske propagande na globalnom nivou. | “ quote=“Najčuveniji istorijski falsifikat poznatiji kao Protokoli Sionskih Mudraca smatra se najzaslužnijim za širenje antisemitske propagande na globalnom nivou.“]

U toku izbijanja Ruske revolucije 1905. godine, pogromi u Kišinjevu se ponavljaju, a Kruševan izdaje produženu verziju teksta u vidu knjige pod nazivom „Koreni svih naših problema“ koja je objavljena od strane Peterburškog društva gluvonemih, a pod patronatom Carske garde.[27]

Pored izdavačkog i novinarskog delovanja, Kruševan postaje jedan od vođa ultra-nacionalističkog pokreta Crna stotka koji je sprovodio pogrome nad Jevrejima i Ukrajincima i ubijao poslanike Dume.[28] Osim toga, svojim ciljem su smatrali i fizičko eliminisanje liberala i komunista. Članovi pokreta bili su ruski nacionalisti i konzervativni pobornici Romanovih, a borili su se protiv ograničavanja carske apsolutističke moći.[29]

Pod lažnim imenom Butmi, članovi Crne stotke objavljuju drugo izdanje Protokola pod nazivom „Neprijatelji ljudske rase“ u kom naglašavaju da se iza nemira u Rusiji krije jevrejska zavera da unište Monarhiju i Crkvu kao sledeći korak u težnji da zavladaju celim svetom.[30]

Iste godine, opskurni ruski mistik Sergej Nilus objavljuje svoju knjigu „Veliko u malom i Antihrist kao neposredna politička mogućnost. Zapisi pravoslavnog vernika“ u kojoj se tekst Protokola pojavljuje kao dvanaesto poglavlje u knjizi. On zagovara teoriju da je zapad iskvaren materijalizmom, kao produkt jevrejskog uticaja i da kao takav predstavlja Antihrista, dok su Carski režim i pravoslavlje jedina brana duhovnosti. Njegova knjiga je štampana u više izdanja 1911. i 1912. godine, a posledica je bila masovna uverenost u postojanje i autentičnost jevrejske zavere.

Ko je istinski izvor ovog dokumenta? Šta je zaista stajalo iza ovog falsifikata?

U sledećem nastavku pročitajte kako su Protokoli Sionskih Mudraca nastali u kancelarijama ruskog obaveštajca Pjotra Račkovskog u Parizu za vreme Drajfusove afere i kako su uz pomoć različitih okultista, mistika i krugova bliskih carskoj porodici šireni po Rusiji i Francuskoj u cilju suzbijanja revolucionarnih ideja.

Reference:

[1] Danilo Kiš, Knjiga kraljeva i budala u „Enciklopedija mrtvih“ (Arhipelag, Beograd, 2009), str. 111

[2] Leonidas Donskis. „Forms of Hatred: The Troubled Imagination in Modern Philosophy and Literature“ (Brill, Leiden, 2003), 44

[3] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 60

[4] Leonidas Donskis. „Forms of Hatred: The Troubled Imagination in Modern Philosophy and Literature“ (Brill, Leiden, 2003), 44

[5] Cesare G.D. Michelis, „Non-existent manuscript: a study of Protocols of Sages of Zion“ (The Hebrew University of Jerusalem, 2004), 155

[6] James. J. Reid, „Crisis of the Ottoman Empire: Prelude to Collapse 1893–1878“, (Franz Steiner Verla, Stutgart, 2000) str. 135

[7] Leonidas Donskis. „Forms of Hatred: The Troubled Imagination in Modern Philosophy and Literature“ (Brill, Leiden, 2003), 46

[8] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 66

[9] Cesare G.D. Michelis, „Non-existent manuscript: a study of Protocols of Sages of Zion“ (The Hebrew University of Jerusalem, 2004), 155

[10] Cesare G.D. Michelis, „Non-existent manuscript: a study of Protocols of Sages of Zion“ (The Hebrew University of Jerusalem, 2004), 155

[11] Cesare G.D. Michelis, „Non-existent manuscript: a study of Protocols of Sages of Zion“ (The Hebrew University of Jerusalem, 2004), 155

[12] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 66

[13] Savremeni akademici poput Ćezara Mihelisa ne prezaju od toga da daju psihoanalitičke sudove, pa Milingenovu mržnju prema Englezima pripisuju lošim odnosima sa svojim ocem, Englezom, od koga je njegova majka pobegla iz Carigrada u Rim.

[14] Savremeni akademici poput Ćezara Mihelisa ne prezaju od toga da daju psihoanalitičke sudove, pa Milingenovu mržnju prema Englezima pripisuju lošim odnosima sa svojim ocem, Englezom, od koga je njegova majka pobegla iz Carigrada u Rim.

[15] Međunarodna Jevrejska organizacija koju je osnovao Adolf Kremje 1860. godine u Parizu. Pored borbe za zaštitu ljudskih prava Jevreja, jedna od glavnih misija ovog društva bila je da kroz francuski sistem obrazovanja emancipuje Jevreje na Bliskom Istoku.

[16] Cesare G.D. Michelis, „Non-existent manuscript: a study of Protocols of Sages of Zion“ (The Hebrew University of Jerusalem, 2004), 155

[17] Cesare G.D. Michelis, „Non-existent manuscript: a study of Protocols of Sages of Zion“ (The Hebrew University of Jerusalem, 2004), 155

[18] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 65-66

[19] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 65-66

[20] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 65-66

[21] Leonidas Donskis. „Forms of Hatred: The Troubled Imagination in Modern Philosophy and Literature“ (Brill, Leiden, 2003), 44

[22] Leonidas Donskis. „Forms of Hatred: The Troubled Imagination in Modern Philosophy and Literature“ (Brill, Leiden, 2003), 158

[23] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 72

[24] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 72

[25] https://www.jewishvirtuallibrary.org/the-uganda-proposal-1903

[26] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 72

[27] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 112

[28] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 112

[29] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 112

[30] Cohn, Norman. „A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion“, (London: Serif, 1996), 72

[contact-form-7 id=“1383″ title=“Pretplata“]

Objava Protokoli Sionskih Mudraca – izvorne ideje zavere se prvo pojavila na Novi treći put.

U toku duboke podeljenosti u francuskom društvu tokom 19. veka, Jevreji su uvek bili percipirani kao pobornici liberalnih, republikanskih i kosmopolitskih ideja. Međutim, za razliku od Nemačke ili Austrije, gde je većina jevrejskog stanovništva otvoreno podržavala i finansirala liberalne i levičarske partije, u Francuskoj to nije bio slučaj.[1]

Pored toga što je jevrejska buržoazija u velikom broju podržavala republikanskog premijera Leona Gambetu, bogati jevrejski bankari kao što su Rotšildi su često bili viđeni i u desničarskim krugovima.[2]

Nakon propasti Drugog carstva 1870. godine, velika ekonomska moć i uticaj Rotšilda i drugih bankarskih porodica izazvale su niz antisemitskih predrasuda među katoličkim stanovništvom. Verovalo se da Jevreji kupuju svoja mesta u državnim institucijama i Armiji, a da je jevrejska sklonost kapitalizmu kriva za propast francuskog seljaka i zagađenje prirode.[3] Kapitalizam je predstavljen kao suprotnost katoličkoj tradiciji, pa su čak i francuski protestanti, Holanđani ili Englezi bili okarakterisani kao „Jevreji“. Rotšildi su, takođe, percipirani kao dvostruki neprijatelji zbog toga što su ujedno i Nemci i Jevreji.[4]

Panamski skandali i antisemitske novine

Dvostruki neprijatelj Nemac-Jevrej je postao glavna meta antisemitske francuske štampe u toku skandala vezanih za izgradnju Panamskog kanala. Između 1891. i 1892. razotkriven je lanac korupcije vladinih službenika i investitora u kome je pola milijarde franaka namenjenih za izgradnju kanala nestalo, što je dovelo do bankrotstva Kompanije za Panamski kanal.[5]

Glavni posrednik između francuskog parlamenta i Kompanije bio je Kornelius Herc, Jevrej nemačkog porekla iz SAD. Njegov pomoćnik je bio francuski Jevrejin, baron de Rejnak, koji je ujedno bio finansijski savetnik glavnog investitora Ferdinanda Lesepsa.[6] Herc je bio vrlo kontroverzna ličnost: predstavljao se kao „doktor nauka“, iako je legitimnost njegove diplome bila veoma upitna.[7] U vreme izgradnje Panamskog kanala, radio je kao predstavnik SAD-a u Međunarodnom kongresu električara, a u isto vreme je bio član jevrejske zajednice i masonske lože u San Francisku.[8] Ovakva biografija ga je činila idealnom metom kontrarevolucionarne propagande, a ujedno je učinila mnogo uverljivijom čitavu priču o Jevrejima i masonima koji rade na štetu francuske nacije. Njegov kolega, baron de Rejnak, takođe je bio uticajan u krugovima francuske elite, pa je njegova umešanost u skandale lako dovela čitavu priču u naslove štampe.

Saznanje o umešanosti građana jevrejskog porekla u lanac korupcije je izazvalo niz antisemitskih tekstova u časopisu La Libre Parole, a glavna poruka je bila kako Jevreji stoje iza skandala koji je skupo koštao Francusku. Osim trivijalnih naslova u novinama kao što su „Jevrejska Drama“ ili „Jevrejska propast“, autor ovih tekstova, Eduardo Drimon je napisao i knjigu „Jevrejska Francuska“ u kojoj argumentuje kako bi Jevreje trebalo proterati iz društva. Njegova knjiga je bila jedan od najprodavanijih bestselera pre Prvog svetskog rata.[9]

Drugi veliki investitor u Panamski kanal bio je Gistav Ajfel, koga je Drimon optuživao da „uništava dušu Francuske“, a za njegovu kulu u Parizu je govorio da je „Jevrejska I anticivilizacijska“[10]. U svojim člancima je pisao o Jevrejima kao o „okultnoj sili“ koja želi da uništi francusko društvo.

Da ironija bude veća, istina je da su i Herc i Rejnak sami proturali informacije antisemitskim novinama i desničarskim krugovima kako bi međusobno ucenjivali i optuživali jedan drugog. Rejnak je u toku istrage izvršio samoubistvo u svom stanu, a Herc je pobegao iz Francuske pod izgovorom da je lošeg zdravlja.[11]

Vrhunac apsurda je upravo to što su antisemitsku atmosferu podgrevala dva Jevreja, a sve u cilju zataškavanja sopstvenih kriminalnih dela. Čitava misterija u vezi ovog skandala nikada nije razrešena, ali je usred političke krize i niza hapšenja znamenitih ličnosti, kao što su Leseps i Ajfel, antisemitska klima u francuskom društvu dovedena do vrhunca.[12]

Propaganda je ostavila dugoročni uticaj na društveno-političku klimu i podeljenost u Francuskoj. Premijer Žorž Klemanso je izgubio na prvim narednim izborima, u velikoj meri zbog njegove umešanosti u panamske skandale. Najveći doprinos Drimonovih tekstova je bio kreiranje antisemitske klime u kojoj je veliki deo intelektualne javnosti zaista počeo da veruje u istinitost teorije da Jevreji i masoni žele da preuzmu kontrolu nad državom. U očima konzervativaca i pristalica Monarhije, Drimon je postao heroj jer je „razotkrio“ ovu zaveru i imao hrabrosti da otvoreno piše o tome.

Drajfusova afera i eskalacija antisemitizma

Sam vrhunac antisemitizma predstavlja Drajfusova afera iz 1894. godine, u toku koje je mladi vojnik Alfred Drajfus lažno optužen da je nemačkom obaveštajcu odavao vojne tajne vezane za broj trupa spremnih za invaziju Madagaskara.[13] Činjenica je da je bio optužen samo zbog toga što je bio Jevrejin. Ponovo su dva najveća francuska neprijatelja bili najveća pretnja po opstanak nacije: Jevreji i Nemci. U godinama koje su usledile tokom njegovog suđenja i izgnanstva, sve do njegovog pomilovanja 1906. godine, celokupno društvo bilo je podeljeno na Drajfusante i anti-Drajfusante, a obe strane su verovale u sopstvenu moralnu superiornost.[14]

Svi oni koju su branili Drajfusa (poput književnika Emila Zole) bili su optuživani da su agenti „Jevrejskog sindikata“ koji želi iznutra da uništi Francusku naciju. Isti motivi iz Simoninijevog pisma su ponovo oživeli u javnom diskursu. Dok su panamski skandali izazvali antisemitske reakcije najviše među intelektualnom elitom, Drajfusova afera je izazvala otvorenu mržnju prema Jevrejima među svim klasama francuskog društva. Tokom Drajfusovog suđenja odigravao se niz nasilnih protesta sa antisemitskim parolama kao što su „smrt Jevrejima“ koji je preplavio čitavu državu.[15] Antisemitske novine u kojima su karikature Drajfusa i Emila Zole naslikane zajedno sa arhetipskim jevrejskim bankarima, koji doslovno vrše veliku nuždu po karti Francuske, su postali udarno propagandno sredstvo.[16]

Propaganda je bila toliko jaka da je i sam Teodor Hercl (budući osnivač Cionističkog pokreta) verovao da je Alfred Drajfus zaista kriv za špijunažu.[17] Ni sami Drajfusanti nisu gajili preterane simpatije prema Jevrejima, ali su ih i oni koristili kao svoje propagandno sredstvo u cilju odbrane republikanskog poretka.

Konkurentne teorije zavere su dolazile i sa republikanske strane. Govorili su javno kako su svi skandali vezani za Jevreje, od Baruelovih Memoara do Drajfusove afere, zapravo jezuitsko delo i deo zavere kojom žele da diskredituju republiku, ponovo uspostave Francusku monarhiju i povrate autoritet Katoličke crkve.[18]

Imajući u vidu istoriju događaja i politički interes kontrarevolucionarne desnice, većina optužbi od strane republikanaca i nije bila daleko od istine. Teško je, međutim, dokazati da li su konzervativne struje kreirale događaje i postavljale Jevreje kao žrtveno jagnje ili su samo koristile date okolnosti i spinovale činjenice u sopstvenu korist, naglašavajući jevrejsku umešanost.

[click_to_tweet tweet=“Dok su panamski skandali izazvali antisemitske reakcije najviše među intelektualnom elitom, Drajfusova afera je izazvala otvorenu mržnju prema Jevrejima među svim klasama francuskog društva. | “ quote=“Dok su panamski skandali izazvali antisemitske reakcije najviše među intelektualnom elitom, Drajfusova afera je izazvala otvorenu mržnju prema Jevrejima među svim klasama francuskog društva.“]

Širenje propagande izvan granica Francuske

Do kraja poslednje decenije devetnaestog veka, antisemitizam je već postao široko rasprostranjen, ne samo u Francuskoj, već i u drugim evropskim monarhijama. Strah od revolucije se širio poput zaraze, pa je i konzervativna propaganda postala identična. S obzirom da su ideje Francuske revolucije bile opasne po opstanak svih monarhija, jer teže da unište tradicionalne institucije i hijerarhiju društva, u njihovoj diskreditaciji bila je ujedinjena čitava konzervativna Evropa.

Ruski carski agenti su bili zainteresovani za diskreditovanje revolucije, kako bi sprečili izbijanje slične revolucije u sopstvenoj državi. Veruje se da je šef carske obaveštajne službe (Ohrana) u Parizu, Pjotr Ivanovič Račkovski, najzaslužniji za širenje teorije o judeo-masonskoj zaveri, koja je dovela do masovnog progona Jevreja u Rusiji i jačanja političkog antisemitizma koji je na početku dvadesetog veka postao globalni fenomen.

Iako su pogromi nad jevrejskim stanovništvom u nemačkim gradovima obeležili početak 19. veka, nakon ujedinjenja 1871. godine, Nemačko carstvo je zahvaljujući Bizmarkovim reformama postalo plodno tlo za emancipaciju i asimilaciju Jevreja. Međutim, već u narednim decenijama su upliv jevrejskih izbeglica iz Rusije (Ostjuden) i politizacija jevrejskog pitanja doveli do kreiranja antisemitskih političkih grupacija kao što je Antisemitska Liga Vilhelma Mara osnovana 1879. godine. U svom pamfletu Pobeda judaizma nad Nemačkom, koji je objavljen iste godine, govori o tome kako će nemački liberalizam i asimilacija Jevreja dovesti do propasti nemačke nacije. Maru se uglavnom prepisuje da je prvi izmislio kovanicu „antisemitizam“ u parlamentu Hamburga 1881. godine.[19]

Njegov je bio u velikoj meri inspirisan esejem francuskog pisca Gibonoa pod nazivom Esej o nejednakosti ljudskih rasa (1853) u kome se prvi put zagovara rasistička teorija o superiornosti bele rase. Gobino i Mar su kreirali temelje rasističke politike Nacističke partije koju je kasnije razvio Alfred Rozenberg u svojoj knjizi Mit dvadesetog veka.

Fabrikovani dokument koji je u najvećoj meri zaslužan za legitimisanje politike antisemitizma i Holokausta koji se dogodio nekoliko decenija kasnije, takođe je nastao u Francuskoj kao oruđe kontrarevolucionarne propagande. Reč je o Protokolima Sionskih Mudraca, najpoznatijem falsifikatu u ljudskoj istoriji, iza čije kreacije stoji ruski obaveštajac Račkovski i njegova mreža agenata među kojima su bile različite kontroverzne ličnosti: od buržoazije iz diplomatskih krugova do samoproklamovanih okultista i sveštenika.

Nešto više o Protokolima Sionskih Mudraca možete pročitati u narednom tekstu.

Reference:

[1] Lindeman, Albert S. The Jew Accused: Three Anti-Semitic Affairs (Dreyfus, Beilis, Frank) 1894 – 1915 (Cambridge University Press, 1993)

[2] Lindeman, Albert S. The Jew Accused: Three Anti-Semitic Affairs (Dreyfus, Beilis, Frank) 1894 – 1915 (Cambridge University Press, 1993)

[3] Lindeman, Albert S. The Jew Accused: Three Anti-Semitic Affairs (Dreyfus, Beilis, Frank) 1894 – 1915 (Cambridge University Press, 1993), 80

[4] Lindeman, Albert S. The Jew Accused: Three Anti-Semitic Affairs (Dreyfus, Beilis, Frank) 1894 – 1915 (Cambridge University Press, 1993), 80

[5] Brown Frederic. For the soul of France: culture wars in the age of Dreyfus (Alfred A. Knopf: New York 2010), 161

[6] Brown Frederic. For the soul of France: culture wars in the age of Dreyfus (Alfred A. Knopf: New York 2010), 163

[7] Brown Frederic. For the soul of France: culture wars in the age of Dreyfus (Alfred A. Knopf: New York 2010), 165

[8] Brown Frederic. For the soul of France: culture wars in the age of Dreyfus (Alfred A. Knopf: New York 2010), 163

[9] Lindeman, Albert S. The Jew Accused: Three Anti-Semitic Affairs (Dreyfus, Beilis, Frank) 1894 – 1915 (Cambridge University Press, 1993), 83

[10] Brown Frederic. For the soul of France: culture wars in the age of Dreyfus (Alfred A. Knopf: New York 2010), 147

[11] Lindeman, Albert S. The Jew Accused: Three Anti-Semitic Affairs (Dreyfus, Beilis, Frank) 1894 – 1915 (Cambridge University Press, 1993), 168-169

[12] Lindeman, Albert S. The Jew Accused: Three Anti-Semitic Affairs (Dreyfus, Beilis, Frank) 1894 – 1915 (Cambridge University Press, 1993), 168-169

[13] Lindeman, Albert S. The Jew Accused: Three Anti-Semitic Affairs (Dreyfus, Beilis, Frank) 1894 – 1915 (Cambridge University Press, 1993), 176

[14] Lindeman, Albert S. The Jew Accused: Three Anti-Semitic Affairs (Dreyfus, Beilis, Frank) 1894 – 1915 (Cambridge University Press, 1993), 95

[15] Lindeman, Albert S. The Jew Accused: Three Anti-Semitic Affairs (Dreyfus, Beilis, Frank) 1894 – 1915 (Cambridge University Press, 1993), 116

[16] Lindeman, Albert S. The Jew Accused: Three Anti-Semitic Affairs (Dreyfus, Beilis, Frank) 1894 – 1915 (Cambridge University Press, 1993), 116

[17] Lindeman, Albert S. The Jew Accused: Three Anti-Semitic Affairs (Dreyfus, Beilis, Frank) 1894 – 1915 (Cambridge University Press, 1993), 103

[18] Lindeman, Albert S. The Jew Accused: Three Anti-Semitic Affairs (Dreyfus, Beilis, Frank) 1894 – 1915 (Cambridge University Press, 1993), 116

[19] https://www.etymonline.com/word/anti-Semitism

[contact-form-7 id=“1383″ title=“Pretplata“]

Objava Panamski skandali, Drajfusova afera i posledice propagande se prvo pojavila na Novi treći put.

Prema podacima ADL Global, čak 1.090.000.000 stanovnika planete gaji određene antisemitske stavove[1]. Antisemitizam je danas najviše izražen na Bliskom Istoku i Severu Afrike, gde preko 74% stanovnika gaji određen vid antipatije prema Jevrejima. Na drugim mestima taj broj ne premašuje 50%, ali su brojke svakako zabrinjavajuće s obzirom da je indeks antisemitizma u Istočnoj Evropi 34%, u Zapadnoj Evropi 24%, Subsaharskoj Africi 23%, a u Aziji 22%[2]. Najmanji stepen antisemitizma izmeren je u obe Amerike (19%) i u Okeaniji (14%), što je samo po sebi zastrašujuće, s obzirom na činjenicu da su to predeli u kojima su se nedavno dogodili stravični incidenti motivisani verskom mržnjom, kao što je pucnjava u Sinagogi u Pitsburgu (2018) ili pokolj u Krajstčerču na Novom Zelandu (2019)[3].

Određeni stereotipi koje ispitanici ADL Global ankete gaje su: Jevreji imaju preveliki uticaj na svetsko finansijsko tržište, Jevreji imaju preveliki uticaj na medije, Jevreji su odgovorni za svetske ratove, Jevreji ne brinu o pripadnicima drugih veroispovesti, Jevreji su odaniji Izraelu nego zemlji u kojoj žive,…

Šta je izvor ovih stereotipa? Koji su koreni antisemitizma i kako su takvi narativi postali široko prihvaćeni i ostali zastupljeni u savremenoj javnosti?

Hrišćanstvo i antisemitizam u Evropi

Tradicija antisemitizma u Evropi traje vekovima i uglavnom je vezana za verske dogme, nesuglasice i stereotipe. Pored toga što su Jevreji bili posmatrani kao odgovorni za stradanje Isusa Hrista, hrišćani (kao ni muslimani) nisu gajili preterane simpatije prema Jevrejima iz drugih dogmatskih, ali i ekonomskih razloga.

Za razliku od hrišćanskih i muslimanskih naroda koji su naplaćivanje kamate smatrali grešnim činom, Jevreji su stekli ogromno bogatstvo kao bankari s obzirom da njihova vera nije zabranjivala jedan takav zanat. Iz tog razloga su u Evropi (a i na Istoku) njihova vera i životni stil bili percipirani kao isuviše materijalistički i individualistički, što je bilo u suprotnosti sa hrišćanskom skromnošću i kolektivizmom, te je judaizam predstavljan kao esencija anti-Hrišćanstva. [4]

Pored toga, ekonomska moć evropskih Jevreja im je vremenom obezbedila visoki položaj na društvenoj lestvici, što je bio i prvobitni povod za popularno nezadovoljstvo zbog, navodno, prevelikog uticaja Jevreja na politički, kulturni i društveni život evropskih monarhija.

Antisemitske stereotipe je u određenoj meri širila i Katolička crkva. Inkvizicija je mesta na kojima su se navodno okupljale veštice i jeretici nazivala „sinagogama“, a njihove praznike i rituale „šabat“, aludirajući na jevrejski verski praznik. Mnogi znameniti sveci su osuđivali Jevreje: Sveti Jovan Hrizostom je sinagoge nazivao „hramovima demona“, a sveti Avgustin je smatrao Jevreje „sinovima Sotone“.[5]

Evropom je, takođe, bila rasprostranjena krvna kleveta: lažna optužba da su Jevreji tokom verskih praznika ubijali hrišćansku decu i koristili njihovu krv za rituale. Prva navodna žrtva datira još iz 1114. godine, kada je dečak Vilijem iz Norviča navodno ubijen od strane Jevreja i razapet na krst.[6] Slične optužbe su se događale širom čitave Engleske, pa je, na primer, jevrejska delegacija koja je prisustvovala krunisanju Ričarda III bila napadnuta od strane besne rulje.[7]

Krvna kleveta se u narednim vekovima proširila po kontinentalnoj Evropi i Bliskom Istoku, a svoj vrhunac doživela je za vreme Afere iz Damaska 1840. godine, kada je jevrejska zajednica optužena za ubistvo nestalog katoličkog monaha oca Tomasa.[8] Ovaj događaj se često predstavlja kao najzaslužniji za eskalaciju antisemitizma na međunarodnom nivou i masovnu mržnju prema Jevrejima.

Međutim, sama teorija o jevrejskoj svetskoj zaveri je relativno modernog kova i svoje korene vuče iz revolucionarnih sukoba u Evropi tokom 18, 19. i 20. veka.

[click_to_tweet tweet=“Ono što je zaista stajalo iza narativa o judeo-masonskoj zaveri, jeste borba za moć između dve različite frakcije unutar francuske imperije. | “ quote=“Ono što je zaista stajalo iza narativa o judeo-masonskoj zaveri, jeste borba za moć između dve različite frakcije unutar francuske imperije.“]

Prvi izvor o judeo-masonskoj zaveri: „Memoari“ Avgustina Baruela

Najstariji izvor koji pominje judeo-masonsku zaveru je knjiga francuskog jezuitskog sveštenika Avgustina Baruela „Memoari koji oslikavaju istoriju Jakubinizma“ iz 1797. godine. Pošto je bio posvećen katolik i pobornik Monarhije, pobegao je u Britaniju u strahu od revolucionarne odmazde, ubrzo nakon izbijanja Francuske revolucije. Tamo je upoznao britanskog matematičara Džona Robinsona, koji mu je prvi predstavio ideju za knjigu u kojoj će izneti dokaze kako je francuska revolucija samo početak zavere da se unište sve države i religije u Evropi, kako bi tajna društva kao što su slobodni zidari i iluminati uz pomoć liberalnih filozofa zavladali čitavom Evropom.[9]

Inspirisan ovim idejama, Baruel je u svojoj knjizi Francusku revoluciju predstavio kao „Antihrišćansku zaveru“ koja za cilj ima uništenje hrišćanstva i uspostavljanje novog društva kojim diktiraju zakoni razuma, a ukidaju se svi religijski autoriteti[10]. Prema Baruelu, vođe revolucije su instrument u rukama slobodnih zidara, čije su ideje izražene kroz učenje prosvetiteljskih filozofa kao što su Volter, Didro i Dalamber. Pored toga, Baruelova glavna optužba je da su oni potpomognuti i od stranog faktora: pruskog kralja Fridriha II i bavarskih iluminata.[11]

Baruelova knjiga nesumnjivo je napisana u svrhe kontrarevolucionarne propagande i za diskreditovanje same revolucije među običnim svetom. Na taj način bi se dao veći legitimitet Starom režimu, a sama revolucija bi bila prikazana kao nešto strano katoličkom i monarhističkom duhu Francuske. Ako se Francuska doživljava kao „najstarija katolička ćerka“, onda je svaki prosvetiteljski otpor tradicionalnom hrišćanskom konzervativizmu smatran neprijateljskim aktom. Filozofija koja propagira razum nasuprot verskom autoritetu i slobodarstvo nasuprot pokoravanju autoritetima, smatrala se opasnom po katolički duh francuske nacije. U samoj knjizi Baruel naziva liberalizam „greškom u razmišljanju“, a racionalizam vođa revolucije odbacuje kao pobunu protiv Boga.[12]

Uvođenjem stranog elementa u liku Fridriha II, revolucija se dodatno diskredituje kao nešto ne-francusko i orkestrirano spolja. Anti-klerikalizam i slobodarstvo Jakubinaca, kao i njihove sličnosti sa idejama bavarskih iluminata, načinili su ih lakom metom za konzervativnu propagandu.

Jevreji, masoni i Francuska revolucija

Tek nakon što je primio misteriozno pismo od čoveka koji se predstavio kao vojni komandant J.B. Simonini, Baruel počinje otvoreno da govori o tome kako iza Francuske revolucije stoje Jevreji.[13] U svom pismu Simonini tvrdi kako se na prevaru infiltrirao među zavereničke redove i saznao kako Jevreji planiraju da unište sve vlade i religije u cilju nametanja sopstvene despotske vlade. Govori o hodnicima zlata kojim Jevreji plaćaju svoje agente među kojima su slobodni zidari i iluminati, a svaka zemlja koja im je dala politička prava je zapravo prevarena, jer će je Jevreji vremenom preuzeti i porobiti ne-jevrejsko stanovništvo.[14]

Takozvani Simonini naglašava da su najveći neprijatelji Jevreja Katolička crkva i dinastija Burbona, time jasno definišući strane u sukobu: svi pobornici novog režima i revolucije su plaćeni od strane Jevreja da bi porazili Crkvu i Monarhiju.

Još 1306. godine, vekovima pre Adolfa Hitlera, francuski kralj Filip IV Lepi je proterao sve Jevreje i oduzeo im čitavo bogatstvo i imovinu, predstavljajući to kao pobedu hrišćanstva. Nekoliko godina kasnije su vitezovi templari optuženi za jeretike i sataniste, nakon čega im je po istom principu oduzeta sva imovina.[15]

Umesto proterivanja, svi članovi reda bili su uhapšeni, mučeni i pogubljeni na „Petak trinaesti“ koji i dan danas važi za nesrećan dan među sujevernima. Istinski razlog je bio kraljev strah od njihovog pojačanog uticaja i moći. Britanski akademik Norman Kon to smatra prvim primerom u evropskoj istoriji da su sekularne vlasti širile dehumanizujuću propagandu kako bi se obračunale sa političkim neprijateljima.

Templari su, između ostalog, bili i prva uspešna međunarodna bankarska organizacija, što ih je neminovno dovodilo u vezu sa Jevrejima. Takođe, minimalne sličnosti između templarske i jevrejske simbolike (jedan od zvaničnih naziva: Vitezovi Solomonovog hrama) su bile dovoljne da stvore osnovu i temelje za Baruelovu teoriju zavere.

U „Memoarima“, Baruel konstruiše narativ prema kom su slobodni zidari nastali od članova Templarskog reda koji su uspeli da pobegnu iz Francuske u Škotsku. Pored toga, čitava masonska ikonografija kakvu Baruel opisuje odiše Jevrejskim simbolima.[16] Jedan od primera je njegov opis kako u toku inicijacije na prvi stepen slobodni zidari polažu zakletvu jevrejskom bogu Jehovi, što je u potpunoj suprotnosti sa činjenicama. Prema filozofiji slobodnih zidara, vrhovni apsolut je Veliki arhitekta univerzuma, što može biti pandan bilo kom monoteističkom bogu.[17] Zanimljiva je i njegova sličnost sa Kultom uzvišenog bića koji je Robespjer pokušao da uvede kao državnu religiju nasuprot katolicizmu, što je sigurno inspirisalo Baruela da revoluciju predstavi kao napad na hrišćanstvo. Sličnost u simbolici templara, masona i Jevreja je na vrlo jednostavan način spinovana kako bi ukazivala na „jevrejstvo“ u ovim organizacijama.

Koliko je Baruelova kontrarevolucionarna propaganda bila uspešna, teško je reći, s obzirom da mnogi konzervativci nisu verovali da Jevreji ili slobodni zidari imaju toliku moć. S druge strane, Kon tvrdi da je i među iluminatima i slobodnim zidarima bilo antisemitskih stavova, tako da je čitava konstrukcija bila klimava i verovatno ograničena na mali broj ljudi koji su u nju istinski poverovali. Među samim slobodnim zidarima bio je ogroman broj katolika i monarhista, a osnivač bavarskih iluminata, Adam Vajshaupt, i sam je bio katolik i jezuitski đak.

Bez obzira na protivrečnosti i izvrtanje činjenica, Baruelova teorija je otvorila put antisemitskoj propagandi koja se u 19. i 20. veku intenzivno koristila u sukobu revolucionarnih i kontrarevolucionarnih strana u Francuskoj i Rusiji.

Ono što je zaista stajalo iza narativa o „judeo-masonskoj zaveri“, jeste borba za moć između dve različite frakcije unutar francuske imperije – republikanaca i monarhista. Kada je ova borba postala globalna, isti narativi su primenjivani u carskoj Rusiji, nacističkoj Nemačkoj i mnogim drugim mestima.

Reference:

[1] https://global100.adl.org/map

[2] https://global100.adl.org/map

[3] https://global100.adl.org/map

[4] Cohn, Norman. A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion (London: Serif, 1996), 25

[5] Cohn, Norman. A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion (London: Serif, 1996), 25

[6] Bale, Anthony (2006). The Jew in the Medieval Book: English Antisemitisms 1350–1500. Cambridge University Press

[7] Bale, Anthony (2006). The Jew in the Medieval Book: English Antisemitisms 1350–1500. Cambridge University Press

[8] Frankel, Jonathan. The Damascus affair: “ritual murder”, politics and the Jews in 1840 (Cambridge University Press 1997), 121

[9] Cohn, Norman. A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion (London: Serif, 1996), 35

[10] Barruel, Augustine. Memoirs Illustrating the History of Jacobinism (Michigan: Real-View-Books, 1995)

[11] Tajno prosvetiteljsko društvo osnovano 1776. godine u Ingolštatu čiji je cilj bio suprotstavljanje praznoverju, predrasudama, uticaju religije na javni život. Zalagali su se za ograničenje vladarske moći i borili se protiv zloupotrebe državnih funkcija, kao i za rodnu ravnopravnost i obrazovanje žena.

[12] Barruel, Augustine. Memoirs Illustrating the History of Jacobinism (Michigan: Real-View-Books, 1995)

[13] Cohn, Norman. A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion (London: Serif, 1996), 32

[14] Cohn, Norman. A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion (London: Serif, 1996), 32-33

[15] Cohn, Norman. A warrant for Genocide: the myth of Jewish world-conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion (London: Serif, 1996), 25

[16] Barruel, Augustine. Memoirs Illustrating the History of Jacobinism (Michigan: Real-View-Books, 1995)

[17] Slobodni zidari u svoje redove primaju pripadnike svih religija.

[contact-form-7 id=“1383″ title=“Pretplata“]

Objava Koreni „judeo-masonske svetske zavere“ se prvo pojavila na Novi treći put.